Trike-grime

 

Rustig pedalerend op de ongeveerde trike kom je wel eens wat tegen. Tegenwind. Maar da’s niet erg. Wel als je bedenkt dat er  veel  spreekwoorden opborrelen die  je  letterlijk om je oren vliegen. Een vrouw, hoog te paard. Een kersentent. Het is met sommige mensen kwaad kersen eten. Kastelen doemen op in mijn blikveld. Luchtkastelen bouwen.luchtkasteel Ik maak er maar wat van. Langs de slootkant zie je ze soms staan. Sigaren. Je zult de sigaar zijn. En als ik bedenk wat ik allemaal tijdens zo’n klein ritje bedenk dan kan ik me niet bedenken dat ik dit op een bukfiets op dezelfde wijze heb ondergaan. Wonderlijk, zoals de geest door de trike verrijkt wordt.

Bijna zou je zeggen, meneer heeft de schaapjes op het droge. schaajesNou of dat laatste bij mij het geval is is een geval apart. Of ik ben een apart geval. Kan ook. Spreek het niet tegen en ik spreek het niet tegen.  Ik ga daar maar niet op in. Wel mag duidelijk zijn dat zelfs een kort tochtje je heel veel spreekwoorden en gezegden te binnen schieten. Zoals een Amsterdammer zegt: het komt op als poep. Nou ja, dat is niet netjes. Ook een aanbieding van appels en peren kwam ik tegen. Maar die mag je niet met elkaar vergelijken. Nou een aanbieding van een euro voor een kilo pruimen. pruim

Maar ja, dan valt het verhaal verder niet meer te pruimen. Dus stop ik. Wel kan ik zeggen dat mijn avondtocht weer op rolletjes liep. Drie rolletjes wel te verstaan.

Ga effe zitte…

Ga effe zitte.

Het kan zo lekker zijn. Even zitten. De behoefte om een beetje comfortabel door het kampeerdersleven te gaan. Wordt groter naarmate de dagen van volwassenheid toenemen. Of te wel “je wordt gewoon oud”. Nou ja. Ik kom er voor uit. Met het fietskamperen de laatste keer werd ik heftig jaloers. Mooie lichtgewicht zitjes. En ik zat op de kouwe grond.

Winkelen.

Tegenwoordig doe je zoiets digitaal. Ik wel. Ooit bij Duinkerken wezen kijken. Prachtige fietswaardige zeteltjes. Mooie prijzen. De ene dit, de andere dat. Helinox lijkt me prima. Maar prijzig. Dus aan de digitale snuffelarij voor een minder prijzige zetel. Bij de ene echte buitenwinkel.. Om de bevers van te krijgen. “Onze klantenservice staat voor je klaar” Klare taal. Ik bellen.  Op mijn vraag of ze de       “pakmaat”  van een bewust uitgekozen lichtgewicht stoeltje konden geven werd knorrig gezegd: “Meneer, u kunt het beste even naar de winkel komen” . Zo had ik hem dus helemaal zitten.

Ik ben de virtuele winkel nog niet uit of “piep” , de geweldige originele verzoekjes tot “klantentevredenheidsonderzoek”. Normaal word ik daar al helemaal hotel de botel van. Dat vreselijke gevis naar “tevredenheid”. Doe gewoon je werk zoals het hoort. Ja, inderdaad,  meestal baal ik behoorlijk van die ellendige troep. Nu ook. Nou, dat hebben ze dan ook geweten. Die buitenwinkel heb ik “buiten” gezet. Wat een klantenservice. Brr. Ik krijg er de Bevers van.

Maar..

Blinkie blinkie. Leuk. Natuurlijk winkel je verder. En dan kom je bij een zaak in winterse sferen. Ik heb de wijk maar niet genomen en gezocht, gewikt, gewogen, en ja: daar heb ik dus een heel mooi lekker lichtgewicht opvouwbaar zitje voor de ouwe heer gekocht. Prima geregeld. Top. Keurig op tijd bezorgd. En ja, dat dingetje daar kan ik ook best op zitten heb ik gemerkt. Obelink, prima geregeld! Totdat…Ja hoor, daar gaat het al, ik mis ineens tijdens het kamperen gewoon een “dop” aan een van de poten. Huppekee, eraf, weg ermee…Oei, oei, maar ja ,ik ga niet bij de pakken neer zitten. Uiteindelijk heb ik toch maar gebeld.

“Meneer, losse verkoop van die doppen is niet mogelijk. Stuur maar een fototje met een mailtje. Ik kijk wel of ik iets voor u kan doen”. Kijk dat is even buitenspelen! Dat is een voortreffelijke service. En geen eens een zeikerig vraagje “hoe was uw contact met…” Nee, geen flauwekul. En geloof het of niet, ik kreeg meteen een bericht van ontvangst. Meteen daarna een bericht zaakje is in behandeling. En binnen48 uur handelen wij uw verzoek af. Ruim binnen de marge: meneer uit coulance sturen wij u volgende week wel een nieuwe dop toe. …

Nou, mensen, kijk. Dat is pas service. Ik zat er bij. Ik keek naar mijn scherm. Ik wist gewoon bijna niet meer wat er met de service van een zaak zonder kapsones aan de hand was. Diep neem ik mijn pet af. Voor Obelink. Ik ga er effe voor zitte. Op mijn mooie Obelink stoeltje.

stoel obelink

 

Daar gaat ie weer

Pfft. Een klein beetje Verstappen gevoel. Effe lekker jakkeren met de greenspeed.

Even langs de Catterboekerplas.greenspeedfoto's2 Inmiddels is de week rond en staat het totaal nu op ruim 130 kilometers. Op mijn Sinner was het allemaal te doen. Zeker als je daar al weer een flink aantal kilometers mee hebt gereden. En toch. Toch spelen bepaalde spiergroepjes hun eigen melodie bij het bestijgen van dit prachtige scheurijzertje.Bochten? Fantastisch om te doen. Maar goed, de spieren he?  Of is het de warmte? Maar gek blijft het. Wennen moet je bijna niet en toch weer wel. Want ergens gebeurt er iets met de beenspieren die je kennelijk toch op een andere manier aanspreekt. Of dit iemand aanspreekt? Ach, de trikers zullen het wellicht herkennen. Maar? ‘t Gaat steeds beter, en? ‘t Gaat steeds sneller, zeg maar makkelijker. Ook de aanvangssnelheid begint me te bevallen. In het begin voelde ik wat stuuruitslag, maar ook dit lijkt allemaal minder te worden. Ook stukken met losse handen gaat steeds beter, zonder meteen van de weg te zwieren. Inmiddels heb ik ook maar eens off road mijn activiteiten uitgeprobeerd. Ook daarover is deze triker te vre den.greenspeedfoto's1

Scheurijzer

Wonderlijk is het leven van een ligfietser. We fietsen wat af op de reis door ons leven. En dan ook nog eens aangenaam lekker lui liggend lezend op je telefoon. Oei, dat laatste doe ik dus niet. Maar veel bukkers onder de mensenmassa menen dat het digitale wondertje van de 21e eeuw niet meer uit het verkeer kan worden weggelegd. Ik wilde dat ze allemaal dat stukkie in de berm zouden kieperen. Nou, klagen hoort hier niet meer bij. Het door mij aangeschafte wonderlijke exemplaar dat wij greenspeed GT3 noemen leidt mij op de weg van de groene scheurder. Gaat het hard? Ach, die vraag vliegt gewoon langs je heen. De beleving is er wel. En daar draait het, behalve om je trapas, om. Maar zeker wist ik het niet. Belevingservaring is een ervaring die je beleeft. Beleefd gezegd: je wordt helemaal hoteldebotel van een trike.greenspeed

Ging het nu hard? Ach, eigenlijk weet ik dat niet. Wist ik het niet. Inmiddels is het scheurijzer voorzien van een digitaal klokje, metertje, calorietellertje en gemiddelden. Kijk, dan moet je alleen kijken wat je getrapt hebt. En niet naar het gemiddeld kijken, want dan voel je je betrapt. Het ging minder hard dan verwacht. Minder snel dan voor je gevoel op het spel stond. Geeft het? Helemaal niks, want de beleving was een ervaring op zich.  Ik werd gewaarschuwd: voor je het weet vlieg je de bocht uit. Die ervaring heb ik (nog) niet opgedaan, maar het is heel eenvoudig voorstelbaar.

Ik las op een site: ” Een bijzonder aspect is de trance-achtige staat die tijdens het fietsen op een trike bereikt kan worden, te herkennen aan de beate glimlach gekend als ‘trike-grin’. En: “Je krijgt een merkwaardige frisheid van geest op na een dag trikerijden.”

Ik moet er echt even van trike-grinne(n) neken.