Verdriet

Verdriet is

als een traan

Ze welt op

en verdroogt

wat blijft

is

het zout van de pijn.

Niet goed bij het hoofd?

Grote grijze grauwe donkere wolken
drijven boven mijn hoofd
gevuld met pgb-regeltjes-
schrijden ze voort
in schemernevel
en mijn wolkenzicht
in zicht
ben ik benauwd voor het klauteren
der jaren op mijn
leeftijdsladder.

Ik val eraf
en breek mijn heup.
Sorry, sir, in onze maatschappij
zijn wij met u
niet blij.

Ik zucht
Ontdaan van alle empathie met
d’ouder wordend mens
Doe ik een wens.
Komt u op leeftijd
God zij met U.

Naaktloperij

De penpunt zweeft

boven een naakt stuk papier.

Hier en daar zwerft een woord

doorboort de grauwe mistige morgen van

zijn grijze hersenen.

Dicht gaan zijn ogen.

Weg vloeit

de  inkt in de pen,  kruipt op

in de  neusgaten van herinnering.

Snotterend van verdriet

glijdt de pen over de rand van het papier.

Het is zoals de vrome man al eerder zei

als een leeuw die lacht en dicht

doe ik dit verhaal maar dicht.

 

Ik kijk naar de gezichten.

Leo Vroman  heeft het juist verwoord.

Het schrijven van gedichten is in feite

“Naaktlopen met je hersenen.”

Wat overblijft is een blote kont gevoel.

Het Groene Hart

Hartstochtelijk klopt nu zijn hart

voor rechte voren ,sloot en wilg.

Het veenland zit al in zijn

genen en nergens anders

wil hij henen.

Van Oost er om

naar links, of rechts.

Maar nimmermeer verlaten

door drukke dorpen  en lawaaierige straten

is dichtgeslibd het Groene Hart.

Ach, Aorta vol van tegenheden

trein, vliegtuig,  auto en lawaai,

geef aan die liefde

maar een draai.

Waar stilte is en

vriend’lijkheid.

De Veluwe

dat MIJ verblijdt.