Oorlogsherinnering

Verscholen in de bossen van Nunspeet/Vierhouten ligt het verscholen dorp. Weggestopt door de wreedheden van het verleden. Een blijvende herinnering is vastgelegd. Laat het blijvend gedenken voorop staan. Het lijden vertelt. Het lijden geleden. Zo was het in het verleden. Maar helaas geen verleden tijd. Monumentaal gegrift in woeste grond. Het verleden van ondoorgrondelijk menselijk leed. het blijft:

Een onderduikersonderkomen.

Oorlogsmonument:

Mens ontering

Mens ontbering

Tekenen uit deze tijd

Nooit vergeten

Zij moesten weten

Dat zij zijn in onze tijd zijn

Teruggekeerd in

Mens e tijd

Men leert niet snel.

Nu

wel bevrijd

Maar altijd vol aan

herinneringen.

Het leven gaat het leven door

Maar altijd blijft

dit eeuwig spoor.

Daar wordt een mens stil van

Onderduikershut

Verdriet

Verdriet is

als een traan

Ze welt op

en verdroogt

wat blijft

is

het zout van de pijn.

Niet goed bij het hoofd?

Grote grijze grauwe donkere wolken
drijven boven mijn hoofd
gevuld met pgb-regeltjes-
schrijden ze voort
in schemernevel
en mijn wolkenzicht
in zicht
ben ik benauwd voor het klauteren
der jaren op mijn
leeftijdsladder.

Ik val eraf
en breek mijn heup.
Sorry, sir, in onze maatschappij
zijn wij met u
niet blij.

Ik zucht
Ontdaan van alle empathie met
d’ouder wordend mens
Doe ik een wens.
Komt u op leeftijd
God zij met U.

Naaktloperij

De penpunt zweeft

boven een naakt stuk papier.

Hier en daar zwerft een woord

doorboort de grauwe mistige morgen van

zijn grijze hersenen.

Dicht gaan zijn ogen.

Weg vloeit

de  inkt in de pen,  kruipt op

in de  neusgaten van herinnering.

Snotterend van verdriet

glijdt de pen over de rand van het papier.

Het is zoals de vrome man al eerder zei

als een leeuw die lacht en dicht

doe ik dit verhaal maar dicht.

 

Ik kijk naar de gezichten.

Leo Vroman  heeft het juist verwoord.

Het schrijven van gedichten is in feite

“Naaktlopen met je hersenen.”

Wat overblijft is een blote kont gevoel.