Pieter Hoeksma

De beslommeringen van een ligfietsende levensgenieter

Categorie: gedichten Page 1 of 3

Dood

Ontsteld

geveld.

Door mensenhanden

die mij ter aarde lieten vallen.

Daar waar ik eens fier

mijn standplaats vond.

Lig ik nu hier

en ben zo dood

als de spreekwoordelijke

dooie pier.

Oorlogsherinnering

Verscholen in de bossen van Nunspeet/Vierhouten ligt het verscholen dorp. Weggestopt door de wreedheden van het verleden. Een blijvende herinnering is vastgelegd. Laat het blijvend gedenken voorop staan. Het lijden vertelt. Het lijden geleden. Zo was het in het verleden. Maar helaas geen verleden tijd. Monumentaal gegrift in woeste grond. Het verleden van ondoorgrondelijk menselijk leed. het blijft:

Een onderduikersonderkomen.

Oorlogsmonument:

Mens ontering

Mens ontbering

Tekenen uit deze tijd

Nooit vergeten

Zij moesten weten

Dat zij zijn in onze tijd zijn

Teruggekeerd in

Mens e tijd

Men leert niet snel.

Nu

wel bevrijd

Maar altijd vol aan

herinneringen.

Het leven gaat het leven door

Maar altijd blijft

dit eeuwig spoor.

Daar wordt een mens stil van

Onderduikershut

Verdriet

Verdriet is

als een traan

Ze welt op

en verdroogt

wat blijft

is

het zout van de pijn.

Niet goed bij het hoofd?

Grote grijze grauwe donkere wolken
drijven boven mijn hoofd
gevuld met pgb-regeltjes-
schrijden ze voort
in schemernevel
en mijn wolkenzicht
in zicht
ben ik benauwd voor het klauteren
der jaren op mijn
leeftijdsladder.

Ik val eraf
en breek mijn heup.
Sorry, sir, in onze maatschappij
zijn wij met u
niet blij.

Ik zucht
Ontdaan van alle empathie met
d’ouder wordend mens
Doe ik een wens.
Komt u op leeftijd
God zij met U.

Page 1 of 3

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén