Thornspic

Tien jaar. Voor een kind op weg naar volwassenheid een echte mijlpaal. Voor een tehuis was het een heel belangrijk moment van herinnering. Hart van Thornspick. Ja, het woord smaakvol uitspreken laat de pupillen veranderen in genots pupillen. Smaak met heimwee.

Via het medium dat alle andere mediums verslaat, facebook, werd mij even verteld dat dit heerschap in beeld en geluid ook het tienjarig bestaan had opgeluisterd. Eerlijk is eerlijk, dan word je toch gewoon nieuwsgierig. De ijdelheid kreeg een veer op de bekende plaats. Maar even tot tien tellen kan geen kwaad. En het besef, wordt mij nu een poets gebakken? deed mij huiveren tot op het bot. Tja jochie, “ijdelheid der ijdelheden”…Het product “opvoeding” deed mijn gestreelde trots meteen weer een beetje inkrimpen waardoor ik met beide beentjes op de koude veenachtige gronden van het Groene Hart werd neergezet. “Oh ja, je stond er mooi op hoor, Pieter, maar ze wisten niet meer goed wie het was”. Ja kijk, hoezo “vereerd?”. Gewoon knetterhard op je plaats gezet. Geen kouwe kak daar in het aloude Doornspijk. Grenzeloos woedde de strijd om “te weten”. Wat was dat dan? Wat hebben ze gehoord? Wat hebben ze eigenlijk gezien?  Read the rest of this entry »

Knipoog van boven?

Vervuld van sombere gedachten struin ik door de straat. Peesprobleem. Op naar de fysio.

Pijn vervuld mijn oude lijf. De dag van baarmoederlijke uitdrijving, al weer 65 jaar geleden. Storm, die woedt in geest en omgeving. Vervuld van dit soort gevoelens loop ik maar. Fiets is niet te doen. En dan? Ineens ligt zomaar een bankbriefje van € 5,==  op straat. Knipoog van boven.

DSC_0015.JPG wordt weergegeven

Pijn verdwijnt bijna als sneeuw voor de zon. Zonnig ga ik de stormachtige dag in. Hij bleek mij ook niet vergeten. De storm woedt, pijn wordt getriggerd met een shockwave verjaagd. Wolken schieten voorbij en geduldig wacht ik nu op de € 1000,== euro van Rutte. Ze beloven weer gouden bergen.

Net als de wolken, ze gaan mij voorbij. In dankbaarheid strijk ik over mijn papiertje. En vier het feest van mijn ouderdom.

Harms en zijn vrienden-slot

Drup drup. Zachtjes vallen tranen op mijn toetsenbord. Harms grijpt nog eens vertwijfelt in zijn baard. Harms krijgt het niet meer voor elkaar. Wapse staat slechts in de boeken van de geschiedenis. Daar zou Harms nog wel wat mee kunnen doen, ‘t is toch zijn vak. Maar Krijn is niet meer en de inspiratie is daarmee ook achter de horizont verdwenen.

Harms moet even in zichzelf grinniken. Gelet op leeftijd en haarkleur wordt dit dan grij(n)zend. Het is echt waar, denkt hij. Horizont met een t. Maar kom d’r nog maar eens op. Harms en zijn virtuele vrienden zullen niet meer deze kolommen vullen. Ik laat ze maar staan. Wellicht ga ik ze nog eens bundelen. Net als de tijd, vergane glorie.

Ik kijk nog een keer over mijn nieuwe leesbrilletje. Met een schuin oog naar Schele Japie. Fijne slijter, niet te schielijk met zijn schenkerij, maar altijd goed voor bruine bonen sap. En een echt Fries koekje, of, nog beter een best Beerenburgertje.

Nu kijk ik in de spiegel. Ik ben er klaar mee.  Voorzichtig trek ik mijn zakdoek over mijn ogen. De tranen zijn op. De inspiratie is op.

Vanavond drink ik er een op (niet meer) in de stijl van schele Japie,  en dank jullie voor de bron van inspiratie.

Wat blijft?

Herinnering.

Winterkamperen

Wonderlijk. Wat een ervaring. Toch maar eens proberen. Een paar dagen er tussen uit. Geestelijk opladen, emotioneel ontladen. Beiden waren nodig. Mijn vraag op de facebookgroep eenvoudig kamperen met een tent of vouwwagen was gesteld. Ontsteld van de reacties werd ik steeds nieuwsgieriger  om het “te beleven”, te “ondergaan”.

Nu wij eenmaal besloten hadden ons hieraan over te geven werd ik ontdaan. Aangekomen op de Vlagberg sloeg de schrik mij om het hart. Wat een boel mensen? Wat een hoop caravanners en campers. Maar mijn aanblik werd nog meer getroffen toen ik al die prachtige tipi’s zag. Ja, typisch tipi.dsc_0018img-20161228-wa0016

 

De rookpluimen kwamen ons tegemoet. Welgemoed schoven we aan voor de computerzuil van SBB. Dat is zo’n ding waar je permanent vanaf wil blijven. Geef mij maar die oude IJzeren Hein. Vele malen eenvoudiger. En dat geeft ook vele malen minder stress. Nu ben ik wel een beetje oud, nog niet der dagen zat, maar je hebt een vakantie nodig om die plek te kunnen bemachtigen die dan eigenlijk net niet kan… Grr. IJzeren Hein is blijkbaar opgeofferd aan magere Hein, maar als ik er lang over denk en bij stilsta dan zie ik de kampeerders bij bosjes ter plekke van ellende neertuimelen. Wij willen IJzeren Hein terug! Ik hoop dat die stelling een eigen leven gaat leiden ter voorkoming van nog langer lijden.

Enfin, nadat de plichtplegingen voldoende resultaat hadden opgeleverd en wij omntdaan werden van onze centen, werden wij in het bosperceel losgelaten.Laat ik hierover wel duidelijk zijn. SBB haalt je beslist voor al die fantastische faciliteiten (!!)  niet het vel over de neus. Mijn welgemeende complimenten Frank van Kalleveen.

Als een stel jonge honden hebben wij onze geweldige onderkomens neergevlijd.

dsc01479dsc01470

We stonden nog geen uur of omroep Brabant had ook lucht gekregen van de activiteiten van winterkampeerders. Een leuke reportage, die veel te kort duurt.

Typisch of niet, veel tipi’s stonden gedrapeerd over de perceeltjes vlak bij ons. Geweldige mensen, dicht bij de natuur, vriendelijk en behulpzaam, gastvrij en volkomen een met het leven in de bossen.   dsc_0016dsc_0020-1dsc01473

Dergelijke bosgeesten maken mij opnieuw bewust van de vergankelijkheid van het leven maar ook de maakbaarheid van het eenvoudig leven, dichtbij de natuur. De natuur die geschilderd wordt door de enige echte grote Kunstenaar.20161229_101424Goed om even “stil te staan” bij het kantelen van het kalenderjaar en het omkieperen naar het nieuwe levensjaar. We hebben wat te verstouwen gehad maar het heeft mij weer even bij het “aardse” bepaald met een “hemels gevoel” van grote dankbaarheid. En zeker, het koken op een houtvuurtje? Groter genot kun je mijn zwager niet aandoen. img-20161228-wa0017Aandoenlijk dat ik zo werd aangestoken door deze elementen van vuur water en aarde dat ik ’s morgens bij het krieken der dageraad al een vuurtje had ontstoken voor een lekkere bak koffie.dsc01480 Zelfs mijn zwager kreeg koffie geserveerd terwijl de ijspegels nog uit zijn haardos moesten ontdooien (bij wijze van spreken dan).

Koude? Ach, de laatste nacht heeft het behoorlijk gevroren. Maar in de tent geen enkele nood. En buiten ook niet, want met een houtvuurtje kun je veel kanten uit. Een prachtige wandeling door het natuurgebied heeft ons, overgoten door zonnestralen, even laten ontdooien van papieren, telefoontjes (nou ja…) en andere wereldse beslommeringen. Met de Nordic Walkingpoles kon ik aardig uit de voeten en “genieten” was ons deel.  dsc01489dsc01467dsc01485dsc01484

Vuil.

Ja, vuile was kun je schoonmaken, zelfs mijn oeroude fluitketeltje, gekregen va Rina toen ik 16 jaar was, was wel ontdaan door mijn koolstoverij. Zo zwart als roet. En ik ga hier geen Zwarte Pieten discussie over houden, de poetserij heeft mij deze ochtend behoorlijk wat vegen opgeleverd, de zijkanten zijn weer schoon. De onderkant zo zwart als roet. Ik blijf poetsen.

Mijn tentdoek hangt te drogen op de waslijn. Dikke laag ijs is inmiddels wel weer ontdooid. En vanavond zorg ik als een baby voor een droog onderkomen. Mijn Mica moet nog een poosje mee.

Enkele plaatjes

dsc01501dsc_0015dsc_0017dsc01469dsc01483dsc01482Verstild landschapdsc01488

Winterkamperen? Ja, als de verlofkaart het toestaat, mijn ega mij verlof verleend, mijn moed uit de sloffen omhoog geschoten blijft, dan staat dit opnieuw op het levensmenu. Ik ben het zat. Ik Ga? Kamperen.

Stil zit ik achter mijn scherm. Mijn gemoed zegt:

Verstild, verwonderd, verward, verdeeld

sta ik stil bij het verscheiden

der tijden.20161229_101506

Kattig wil ik niet doen naar de vreselijke feestverlichting die sommigen “natuurkampeerders“ bedacht hadden. Het stond en staat wel averechts op een natuurkampeerterrein. Laat mij maar genieten van de echte katjes. Ze hangen verstild en verlangend naar het voorjaar.

Ik kijk, word stil en die kat  moest ik nog even kwijt.

wilgenkatjes