Auteur: Sjaak de Stiefelaar Pagina 23 van 95

Elke dag een dagje ouder. Elke dag hoop ik een stukje wijzer te worden. En elke dag iets minder eigenwijs(zer).

In vogelvlucht een in memoriam Harmelen, 18 december 2016

Op 18 december 2016

Begin november stonden we aan het graf van Krijn.(Teus van Oosterom). Enkele weken daarna waren we in het ziekenhuis. Gerda was opgenomen. Dat zou al eerder gebeuren, maar juist toen moest ook zij die weg naar het graf maken om onze “Krijn” toe te vertrouwen aan zijn laatste rustplaats.

Het verdriet was amper in woorden te bevatten. En een enkele week daarna waren we opnieuw bij Gerda. In het ziekenhuis. Opgenomen en in afwachting van die ingrijpende hartoperatie. Wat een levenskracht sprak uit haar woorden. Op de gang kwamen we haar oudste zoon tegen. Een paar –spaarzame- woorden van bemoediging hebben we gewisseld. Ze zou die avond worden verhuisd naar een andere kamer. Kinderen, wat een zorg in al die pijn. Amper tijd om te rouwen over pa, vol van zorg voor de zorg van ma.

We gingen de wegen die we moesten gaan. Met harten vol van verdriet, spanning, dankbaarheid. En dan het bericht “ze heeft het niet gehaald”. De gedachten fladderen door mijn geest. Op de achtergrond fluistert het orgel “Heer, ik wil uw liefde loven, al begrijpt mijn ziel u niet”.

Mijn aandacht was gericht op de kist voorin de kerk. Straks, straks moet ook zij deze geliefde plaats, waar Gerda zo graag was, verlaten. Voorgoed.

Woorden van dankbaarheid en liefde van en over “onze Gerda” weerklinken in de klankkast van mijn geheugen. En dan is daar het moment dat de kist de kerk wordt uitgereden. Vergezeld van haar kinderen. Langzaam echoot de uitleidende klank van het “Veilig in Jezus armen.”

Na een korte tocht ben ik bij Het Spijck. We staan. Stil, met velen. Met vele , vele gedachten. Woordeloos. De dragers staan in het gelid. De kist wordt geheven. De kist is geschouderd en dan betreden de dragers langzaam de ingang van de begraafplaats, terwijl wij allen devoot en in diepe diepe stilte haar laatste gang gadeslaan.

Opnieuw echoot de glans van de wondere schone klank van het “Veilig in Jezus armen” door mijn geest. De Geest van hierboven tekent het wonderlijke antwoord. Dan? Krijg ik zo’n prachtig teken van omhoog. Verbaasd en diep ontroerd veeg ik de tranen van mijn wangen weg. Boven de kist ontvouwt zich hemels licht! De ganzen trekken in een dikke “V-formatie” juist precies over de dragers met de kist.

Stil en vol deemoed aanzie en beleef ik dit wondere Godsteken. Gerda: Veilig in Jezus armen.

Had Krijn dit maar mogen aanschouwen. We hadden vast samen onze tranen geveegd. Van verdriet en van gestilde dankbaarheid.

Homo sapiens, sappig mens

Door Sjaak de Stiefelaar

Op 9 december 2016

In Nordic Walking

Gedachten bij het nordic walking

Miljoenen jaren duurde het volgens Freek Vonk. Slangetjes met steeds kleiner wordende pootjes. De evolutie over enkele miljoenen jaren zorgde voor een snelle sluiper. Genaamd slang.

Deze gedachten knalden door mijn nog niet geëvolueerde brein. Maar ik heb natuurlijk nog wat jaartjes te gaan. Of denk ik verkeerd? Moet ik omdenken? Denk erom, dat kan vreemde verhaaltjes brengen. De brenger van het nieuwtje over de slangen met steeds kleiner worden de pootjes is heilig overtuigd van de voornoemde ontwikkeling. Ondertussen stiefel ik door. Rechtopstaand mens. En ik geloof niet dat ik van de aapjes afkomstig ben, al zal menigeen nu wel spontaan de evolutietheorie onderschrijven.

Dat begrijp ik en het scheelt me helemaal niks. Mijn linker voor mijn rechter, mijn handen samenknijpend en dan? Die verhipte stokken. Moet ie nu met links gelijk naar voren? Ja, de rechter en die knijp je, de linker laat je juist weer los en dan… Zo strompel ik door. Nordic walking. Maar ’t moet gezegd: het gaat steeds beter. En misschien krijg ik die verhipte blessure aan de achillespees ook wel onder de knie. Daar zit ie al maar nu moet je omdenken.

Ik keek nog even terug. Op de achtergrond van het decor zie ik ze afgebeeld staan. Van kruipend soort naar soortgenoot. Homo sapiens. Rechtop lopend, met twee “poten”. Hum, ik kijk naar mijzelf zonder selfie te maken. Met twee stokken loop ik dus eigenlijk “op vier poten”. En het gaat makkelijker dan ik verwacht had. Je moet er niet bij nadenken, dan gaat het mis. En kijk ook maar niet naar de achtergrond bij Freek Vonk, want dan spatten de apen weer in beeld. Nou deze “aap” loopt op twee “poten” en wordt ondersteund met twee pools. Je zou kunnen denken dat het vier “poten” zijn en dat ik dan terug ben bij af. ’t Heeft in ieder geval geen miljoenen jaren geduurd. Mijn inzicht en ontwikkeling is gewoon. Het is niet gewoon bedoel ik, het is spectaculair. Een sappige homo sapiens, zoiets of wat anders. Ik.

Een ding is zeker. Het is wel vlotter en makkelijker dan gewoon kuieren. Het lijkt op schuieren.

Vroegùŗ

Door Sjaak de Stiefelaar

Op 29 november 2016

In het vrije woord

Kijk, dit moet je als een echte Hagenees uitspreken. Klinkt daarmee meteen heel anders dan op zijn Veluws. Vroggur.

Neen, dat eerste ligt beter in het gehoor. Hang naar nostalgie. Voor mijn part heimwee. Terugdenkend aan de tijd van ambtenaar met beleid. Nu, dit beleid is niet meer. Hulpje voor geslachtsonderzoekers, bouwdossiersvorsers en soms hulpje voor een hier of daar verdwaalde “historicus”. Waar slaat dit op?

Huiverend en snakkend naar de geur van nostalgie. Smeltend op de tong van je geurgeheugen? Wat zit er toch onder de schedel van een mens, dat ie zo kan speuren in zijn grijze delen?

Mijn eerste bloedende nagels van het werken voor een lapje stof voel ik bijna nog. Vroeger. Ja, zo moest je wat doen om aan een onderkomen te komen. Bloedende nagels, die ineens voor je geest opdoemen bij het denken aan de eerste tent, een Walker. Produkt van gezwoeg, pijn en doordrenkt met trots. Dat was ik. Zelf verdiend onderkomen. CCE00000

Vervolgens doemen uit de bron van geheugen nog vele andere lapjesstof. Een een vouwwagen André Jamèt, een de Waard Junior, een Tourmalijn van Zwerkei, CCE00001-1-20110911-221413 opnieuw een De waard, Eidereend, een Bunzing een Otter, beiden van Randstad en al die andere kleine tentjes van Walk a Way tot en met een echt legercamoeflagetentje. Foto0113 Enkelen zijn gesneuveld in het kampeerbestaan, sommigen zijn verkocht, maar mijn zolder kent nog steeds enkele mooie exemplaren.

Dan zijn er die momenten van geloofsafval. En hoewel dat op velerlei gebied voorkomt en blijkbaar ook op velerlei gebied niet valt te voorkomen komt het voor dat een tentman verandert in een sleurhutbakaanbidder. Welnu, de Eriba Touring deed, voor even, zijn verwoestende geestelijke arbeid. Verkocht. Mijn vrouw. Neen, niet mijn vrouw verkocht, maar mijn vrouw was verkocht of zo men wil verknocht aan een caravansleurhutbakje. Maar ja, de Subaru, dat kleine rooie bakkie, deed ons bijna de das om. In ieder geval financieel. Aan de grond. Afgekeurd en dan ga je verder op zoek. Nu is de Kangoo een redelijk alternatief maar net zoals die “ partij- naam” al aangeeft, zijn dat geen inhoudsvolle zaken. Hoewel we ermee kunnen kamperen en het ook gedaan hebben, is het niet “inhoudsvol” genoeg. Op een of andere manier wordt de leefbaarheid teveel beperkt. Als die andere partij met die naam, noemen is teveel eer, aan de macht zou komen krijg ik zomaar een visioen van “ook sterke beperktheid”, maar dat terzijde. ’t Is dus niks voor het huis en voor de leefbaarheid. En zo kom je dan soms ineens weer terug bij af. Iets voor het huis, met leefbaarheid, flexibiliteit, wendbaarheid, verdraagzaamheid, trekbaarheid en net voldoende ruimte om te pitten met een beetje doekwerk van boven en er aanvast.

Neen van al die andere gevaarte’s ga ik nu geen foto’s oplepelen. Het wordt een hele verzameling. Maar……

Grabbelend in de analen van de Poolse wetenschap en vertaalkunst daal ik verder af. Dwaal af van vroeger. Dwaal af van tenten. Het zijn kennelijk de krenten uit de pap van semiecaravan sec ex-tentkampeerders, waardoor de we uitkwamen bij een Predom Winner 126 E. Nou ja, de naam alleen al doet een mens in al zijn kampeeraderen sidderen. Pre is “voor” en Dom is bepaald niet achterlijk , maar het huis, dus alles voor het huis. Afkomstig uit de stal van huishoudelijke artikelen in Polen is dit kennelijk de verklaring van de naam. Nou, de naam Winner heb ik ook niet bedacht. Zo winnerstype ben ik eigenlijk niet, eerder zou dan gedacht kunnen worden aan de “verslagene” maar goed, mij ID-kaart van deze sleurbak voor het huis, het heeft echt alles in zich, om mee te kunnen trekken, geeft aan dat dit het type is. Is dus voor mijn vrouw. Met ere gewonnen. En stiekem ben ik er ook best wel echt gek van. Weer een gadget.

Maar meteen weer meer zorgen. Een onderstalling is nog nodig. En mijn vriend was het hele weekend niet bereikbaar….

Zelf wilde ik eigenlijk naar Texel. Uitgesteld door deze ontwikkeling en wellicht in deze maand van verjaren van de oudste alsnog, hoop ik daar mijn rust te vieren. Mijn vriend was op Texel een zoon uitzwaaien. Zo gaat het in dit leven.

Wij stiefelen van onderkomen tot onderkomen en nu maar hopen dat er wat valt te voorzien in een onderkomen. Ach, inmiddels is ook deze Predom verkocht. Diverse tenten, waaronder een geweldige leuke. Een van Ranstad? Raden? Verkocht. Door de bekende omstandigheden in huize H. is er een wijziging gekomen in het kampeergebeuren. Er moest een klapper komen. Een fijn wagentje van Combi Camp. Ergens zit daar toch een “slaapprobleem”, hoe klauter ik erin? Ellebogenwerk. Raden? Verkocht. Blijft toch een diepgewortelde liefde om te kamperen. Wat er nu komt? Afwachten. Kan in ieder geval op mijn fietsje nog met een tentje.