Elke dag een dagje ouder. Elke dag hoop ik een stukje wijzer te worden. En elke dag iets minder eigenwijs(zer).
Wij hebben heel intelligente journalisten. Wordt er gevraagd: hoe is het nu mogelijk dat de Zweden gewonnen hebben van de Nederlanders? Waren ze beter?
Wat een intelligentie. Neen, die druipt er van af. Zou het niet zo zijn dat die Zweden iets meer doelpunten hebben gemaakt dan die Hollanders? Neen, dergelijke vragen moet je stellen aan een paar slimme mannen die voor zo’n antwoord nog centen vangen ook! Kijk, dat is slim
De boeken vliegen soms om de oren. Oorverdovend werkt de koptelefoon. Dat is pas schakelen! Neen, geen scheurijzer, maar programma’s op een mac. Werk ik normaliter met safari, nu geeft firefox me de mogelijkheid gelijktijdig te werken naar uitzendingen via You Tube en kan ik hier overschakelen naar het geschrevene. Geen Willy Jeep. Geen Renault Kangoo of ander voertuig, maar het voertuig van de muziek kan mij brengen in de hoogste versnelling. Onder het ronkend geweld van Joh.Propitius naar de eenzame fietser. Zo iets.Als dat geen schakelen is!
We kennen elkaar niet. We schrijven elkaar met een grote regelmaat. We buigen naar links en naar rechts en hebben achting voor elkaar.
Het rare is dat wat ons bindt ons plaatst op voet van waardering naar elkaar toe. Net of je elkaar al jaren kent. Kenbaar in dat soort situaties is, dat je met elkaar stukken deelt die je met niemand anders deelde. Ik word deelachtig gemaakt met de leef en denkwereld van een plaatselijk historicus en het blijkt me terecht hier even de loftrompet te steken over zijn bereidheid tot het delen van zijn kennis.
Ik geef geen prijzen. Ik deel in zijn genoegen. Tot genoegen.
Sta je met de bibbers voor de poort van het godshuis. Straks gaat het gebeuren. Vissers van mensen. En de netten worden uitgespreid. Het ontvangstcomité werd tijdelijk uitgebreid met een paar zangers. Alvast wat mensen welkom heten met de poortwachter van dienst. Tot uw dienst voor Uw dienst.
Aantreden met een grote groep zangers. Wordt je aangesproken of je even een –dode-Haring(h) wil vangen uit je archiefstukken. Enfin, op zo’n moment dringt amper tot je door dat je over je werk wordt geraadpleegd en beseft nauwelijks de consequentie van de vraagstelling en je zegt dus toe. Of te wel: je hapt.
Bitter is de nasmaak. Tijdens het zingen vliegt je de haring bijna door de strot. Nou geeft dat op zich niets, want haring smeert de keel. En dat is goed voor zingen. En hoewel ik dan geen voorzanger van beroep ben, schoot me vandaag die haring plotseling in het verkeerde keelgat. Bleek al dat er onderzoek naar die specifieke Haringh was gedaan. Heb ik daar mijn geestelijke rust voor onderbroken en bijna mijn nachtrust achter de pc voor opgeofferd. Dus tweemaal vissen in dezelfde vijver ofwel de Doggersbank van het archiefwezen!.
De eerste visser is een meester visser. Blijkt dat ik dezelfde “vangst” ook op mijn lijstje van gegevens had gezet. Dat troost me dan weer wel. Maar dat ik ook in diezelfde vijver moest vissen naar diezelfde Haring(h) is mij toch te bar. De vraagsteller moet zijn vraag maar bij het Hof van Holland deponeren, of te wel: daar zijn lijntje uitgooien. Ik pas er nu voor.
Ik ga niet meer op haringvangst. Teveel haring doet braken. En ik……
Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén