Kijk, dit moet je als een echte Hagenees uitspreken. Klinkt daarmee meteen heel anders dan op zijn Veluws. Vroggur. Neen, dat eerste ligt beter in het gehoor. Hang naar nostalgie. Voor mijn part heimwee. Terugdenkend aan de tijd van ambtenaar met beleid. Nu, dit beleid is niet meer. Hulpje voor geslachtsonderzoekers, bouwdossiersvorsers en soms hulpje voor een hier of daar verdwaalde “historicus”. Waar slaat dit op? Huiverend en snakkend naar de geur van nostalgie. Smeltend op de tong van je geurgeheugen? Wat zit er toch onder de schedel van een mens, dat ie zo kan speuren in zijn grijze delen? Mijn eerste bloedende nagels van het werken voor een lapje stof voel ik bijna nog. Vroeger. Ja, zo moest je wat doen om aan een onderkomen te komen. Bloedende nagels, die ineens voor je geest opdoemen bij het denken aan de eerste tent, een Walker. Produkt van gezwoeg, pijn en doordrenkt met trots. Dat was ik. Zelf verdiend onderkomen.
Vervolgens doemen uit de bron van geheugen nog vele andere lapjesstof. Een een vouwwagen André Jamèt, een de Waard Junior, een Tourmalijn van Zwerkei, 
opnieuw een De waard, Eidereend, een Bunzing een Otter, beiden van Randstad en al die andere kleine tentjes van Walk a Way tot en met een echt legercamoeflagetentje.
Enkelen zijn gesneuveld in het kampeerbestaan, sommigen zijn verkocht, maar mijn zolder kent nog steeds enkele mooie exemplaren. Dan zijn er die momenten van geloofsafval. En hoewel dat op velerlei gebied voorkomt en blijkbaar ook op velerlei gebied niet valt te voorkomen komt het voor dat een tentman verandert in een sleurhutbakaanbidder. Welnu, de Eriba Touring deed, voor even, zijn verwoestende geestelijke arbeid. Verkocht. Mijn vrouw. Neen, niet mijn vrouw verkocht, maar mijn vrouw was verkocht of zo men wil verknocht aan een caravansleurhutbakje. Maar ja, de Subaru, dat kleine rooie bakkie, deed ons bijna de das om. In ieder geval financieel. Aan de grond. Afgekeurd en dan ga je verder op zoek. Nu is de Kangoo een redelijk alternatief maar net zoals die “ partij- naam” al aangeeft, zijn dat geen inhoudsvolle zaken. Hoewel we ermee kunnen kamperen en het ook gedaan hebben, is het niet “inhoudsvol” genoeg. Op een of andere manier wordt de leefbaarheid teveel beperkt. Als die andere partij met die naam, noemen is teveel eer, aan de macht zou komen krijg ik zomaar een visioen van “ook sterke beperktheid”, maar dat terzijde. ’t Is dus niks voor het huis en voor de leefbaarheid. En zo kom je dan soms ineens weer terug bij af. Iets voor het huis, met leefbaarheid, flexibiliteit, wendbaarheid, verdraagzaamheid, trekbaarheid en net voldoende ruimte om te pitten met een beetje doekwerk van boven en er aanvast. Neen van al die andere gevaarte’s ga ik nu geen foto’s oplepelen. Het wordt een hele verzameling. Maar…… Grabbelend in de analen van de Poolse wetenschap en vertaalkunst daal ik verder af. Dwaal af van vroeger. Dwaal af van tenten. Het zijn kennelijk de krenten uit de pap van semiecaravan sec ex-tentkampeerders, waardoor de we uitkwamen bij een Predom Winner 126 E. Nou ja, de naam alleen al doet een mens in al zijn kampeeraderen sidderen. Pre is “voor” en Dom is bepaald niet achterlijk , maar het huis, dus alles voor het huis. Afkomstig uit de stal van huishoudelijke artikelen in Polen is dit kennelijk de verklaring van de naam. Nou, de naam Winner heb ik ook niet bedacht. Zo winnerstype ben ik eigenlijk niet, eerder zou dan gedacht kunnen worden aan de “verslagene” maar goed, mij ID-kaart van deze sleurbak voor het huis, het heeft echt alles in zich, om mee te kunnen trekken, geeft aan dat dit het type is. Is dus voor mijn vrouw. Met ere gewonnen. En stiekem ben ik er ook best wel echt gek van. Weer een gadget. 
Maar meteen weer meer zorgen. Een onderstalling is nog nodig. En mijn vriend was het hele weekend niet bereikbaar. Zelf wilde ik eigenlijk naar Texel. Uitgesteld door deze ontwikkeling en wellicht in deze maand van verjaren van de oudste alsnog, hoop ik daar mijn rust te vieren. Mijn vriend was op Texel een zoon uitzwaaien. Zo gaat het in dit leven. Wij stiefelen van onderkomen tot onderkomen en nu maar hopen dat er wat valt te voorzien in een onderkomen.
Auteur: Sjaak de Stiefelaar Pagina 54 van 95
Elke dag een dagje ouder. Elke dag hoop ik een stukje wijzer te worden. En elke dag iets minder eigenwijs(zer).
Na jaren ploeteren op een Peugeotfiets was dan het moment van de waarheid. Eindelijk zou ik eens een fiets met dichte kettingkast laten werken voor mijn onderstel. Onderdanige wezens horen dan stil te zijn. Na veel wikken en wegen besloot ik tot de aankoop van een mooie fiets. Vlinderstuur met acht versnellingen, rollerbrakes,automatische naafverlichting en zelfs een verende voorvork. De verende zadelpen heb ik, gelukkig maar, achterwege gelaten.
Hoe ik nu toch eigenlijk tot die keuze ben gekomen voor dezee wondere rode kar is mij voorlopig en doorlopend een raadsel. Tikkie hier en knerpie daar. Inmiddels heb ik al wel ruim tegen de zevenduizend kilometers met die kar onder de billen over de wegen rond Woerden rondgekard. Ik ben er mee op fietsvakantie geweest en ben op een of andere wijze soms ook regelrecht geschikt geweest geworden voor een psychiater. Het werd natuurlijk zo onnatuurlijk dat ik er niet meer tegen kon. Maar ja, een goede nieuwe ketting en het probleem was echt gewoon opgelost. Nadat de kettingkast ook al een extra stripbehandeling had ondergaa, zou ik gestript en knerploos kunnen karren. Dat mijn zadel daarbij echter ook de nodige raadselachtige piepertjes voortbrengt is iets das gehört zum Zadel Brooks. Een beetje ledervet en verder accepteren dat de vleugelveren doen waarvoor ze zijn ontworpen. Dat is derhalve een gewoon geaccepteerd element en, door de dankbaarheid van een goed zitelement, zelfs iets waarmee een mens ook wel in zijn element kan zijn. Maar het kan niet zo zijn dat een doorlopende andere knerp en piep je het fietsersleven verziekt. Moet nu toch echt eens overwegen of het het overwegen niet waard is om deze sjorbak in te ruilen. Maar ik denk dat ik verkeerd denk. Hoe kon het nu dat ik de keuze op dit artikel heb laten vallen danwel voor dit vehikel heb gemaakt. Denkend dat dit element van wegdrijverij mij kan leiden tot mijn pensioengerechtigde leeftijd lijkt nu toch bijna een veredelde vorm van “wishfullthinking”.
Nou, als dit zo doorgaat vergaat het plezier in fietsen. Voor mij is kennelijk met deze kar weinig tot geen fietsplezier toegewenst. Ik verwens dit karretje en hoop dat ik er ergens nog eens een beste prijs voor kan maken. Dan komt er gewoon een simpele derailleurfiets in de stal te staan. Dan maar eens per jaar een zwikkie nieuwe tandwielen en ketting. Onwerkelijke werkelijkheid. Maar mijn “Fiets is te koop!”. Oh ja, hij kan nog jaren mee met heel veel technische snufjes.
ONDER HET WOORD. EN DE BEDIENING VAN HET WOORD. KOM IK UIT DE KERK, WORDT MIJ GEVRAAGD:”HEB JE NOG INSPIRATIE voor je blog?”
Nou, die had ik niet.Niet meer. Kom ik thuis, gloeit de sms -dienst van mijn mobiele netwerk. Knalt er een bericht van een zeer tevreden koopster van mijn Krokodil. Die is prachtig. Kijk, zoiets geeft mij werkelijk weer inspiratie. Een mens gelukkig doen zijn met een aankoop van mijn overtollige hoeveelheid luxe-artikelen. Geinig voor weinig heb ik in een advertentie gezet. Twee mensen gelukkig gemaakt. En ik zit te glimmen van genoegen. Tevredenheid is toch zo iets geweldigs prachtig. Daar geniet ik van en krijg gewoon: i n s p i r a t i e.
Oftewel: het zijn eigenlijk de kleine dingen die het doen.
Hartstochtelijk klopt nu zijn hart
voor rechte voren ,sloot en wilg.
Het veenland zit al in zijn
genen en nergens anders
wil hij henen.
Van Oost er om
naar links, of rechts.
Maar nimmermeer verlaten
door drukke dorpen en lawaaierige straten
is dichtgeslibd het Groene Hart.
Ach, Aorta vol van tegenheden
trein, vliegtuig, auto en lawaai,
geef aan die liefde
maar een draai.
Waar stilte is en
vriend’lijkheid.
De Veluwe
dat MIJ verblijdt.