Categorie: Harms Pagina 5 van 68

Nou nou, Harms heeft zijn wapperende haardos mooi laten uitdunnen. Het was Schele Japie niet ontgaan. Wapse rolt met zijn ogen en vraagt:” hoe weet jij dat nu? “ “Wel mijn beste, gisteren zag ik hem fietsen. Nou ja, niet eens op een ligfiets, maar gewoon en in het vrije veld. Ik was er ook om nog eens te genieten van de storm en de winderige stilte. En ja hoor, ook Harms bleek van de partij. Wel wat bleekjes om de snuit en toen ik hem daarop aansprak was hij wat ontdaan. Ontdaan ook van die wapperende haardos rond zijn kin en zo. En joh, Wapse, ’t mannetje uit de Veluwse gronden zag er niet best uit. Enfin, hij bleek bij een barbier op bezoek te zijn geweest. Maar zo verklaarde hij, de vos verliest wel zijn haren, niet zijn streken. Enfin, ik heb in het vervolg van het gesprek maar een beetje voorzichtig met hem geopereerd. De onderwijs begroting van ons mooie land zat hem hoog. Dat merkte ik. En blijkbaar rukken oude wortels aan zijn genen en toch ook aan zijn humeur. Niet aan zijn inzicht trouwens. Hij was knap bij de pinken en nog scherp als een barbiers scheermes zal ik maar zeggen met een variant op die Hilversumse ‘super interviewer’ “Zalk mar segge”. . Ooit had hij, Harms dus, studenten van een pabo, hij wilde de naam niet zeggen welke, maar van een volgens hem degelijke pabo, begeleid. Hij stamelde, “Japie, Japie, wat moet er van terecht komen? Als ik je zeg waarmee ze mij bedankten, Japie, zo sprak hij super bedroefd, echt waar Wapse, echt waar, hij zegt: dan is er echt geen hoop voor kinderen en kindskinderen.” Op zijn telefoon liet hij mij een bedankbriefje zien van die pabo jongelui. Het was van enkele jaren geleden, maar ’t loog er niet om Wapse, ik kan mij zijn ontsteltenis best begrijpen.”
Even leek Wapse van zijn stuk, “heb jij dat briefje dan mogen lezen? Japie keek welwillend naar zijn trouw stamgast Wapse. “Zeker Wapse, sterker, ik kreeg het van hem doorgestuurd. Kijk maar eens.”

“Nou Japie, dat Harms zijn zorgen heeft voor de kwaliteit van ons onderwijzend personeel, en het onderwijs, is heel begrijpelijk.” Japie knikte instemmend op de woorden van slimme Wapse.
“Weet je Japie, er was ooit een gezegde :”er is hoop”, maar als je dit leest dan is alle hoop vervlogen.
We nemen maar een BB’tje man.” Japie keek met zijn schuine oog naar Wapse. “Dat noem ik nu: “ Moed in drinken”. Proost Wapse, op de on(der)wij(s)ze toekomst.”

Nunspeet, 29/11/2024

“Ha Harms. Wat een zwaar gemoed, zie ik”. Harms schudt zijn hoofd. “Kom Wapse, laten wij maar eens naar Schele Japie gaan. Beter dan hier in de tocht op de kouwe grond aan de Goddeloze Singel.” Beide mannen stapten op hun fiets en in korte tijd zaten ze aan de dampende bruinebonensap van Japie.” Mijn beste Wapse, wat een wereld. Stel dat ik in Amerika zou wonen, wie moet ik kiezen?” Wapse keek eens zuinigjes naar zijn vriend van de Veluwse gronden. De jaren begonnen zich bij zijn vriend Harms wel af te tekenen. Wapse nam het met verontrusting waar. “Koffie is weer best Japie,”zei Harms.” “ Man man, waar die uit de grond is getrokken weet ik niet, maar vast niet in Amerika. Koffie wordt duur Harms. Zeker als die Trump zijn invoerrechten hier gaat opvoeren. En wereldwijd zogenaamd…” “Ho Japie, wacht man, die verkiezingen, ik lig er bijna wakker van. Wat staat ons te wachten?”

In diep gepeins verzonken de mannen boven hun koppen dampende koffie.”” Kijk Wapse, ’t is vluchtig. Maar de geur die zoiets met zich meebrengt? Dat is wat er nu over die verkiezingen hangt. Nou ja, ik bedoel niet deze heerlijke koffiegeur, maar de bedorven geur van politiek modder  smijten.  Nee, ik zal geen voorkeur uitspreken. Wel mijn zorgen. In dit gekke landje piekeren er velen over een republiek. Weg met het koningshuis. Nou is daar best wel wat voor te zeggen, maar tjonge Wapse, ze brullen hier dat die koning zoveel onbelaste centjes krijgt. Maar bedenk eens wat het vierjarige circus van verkiezingen van een president, leve de republiek!!! Ons aan euro’s gaat kosten? In Amerika, tuurlijk vele malen groter, maar toch, daar gaan de miljarden dollars over de bank. Echt waar, bedenk eens wat ons kleine kikkerlandje, met schreeuwlelijkers die voor Trump al bijna niet meer onderdoen, moet  ophoesten voor zo’n circuit van schreeuwen, blèren, schelden en tieren ons gaat kosten?”

“Nou Harms, minder minder zal het niet zijn. Verhoudingsgewijs dan.Japie schudde even zijn grijze manen en trok vervolgens bedenkelijk aan zijn baard. Die mannen drinken niet, dat gaat niet goed hier. Japie vervolgde: “ Neem van mij maar een BB’tje, nou ja, Harms jij krijgt van mij een Spa’tje rood, want ik denk niet dat onze republikeinen met die werkelijkheid willen worden geconfronteerd. ‘k Zou dan op onze Willem denk ik kiezen, maar vermoedelijk zijn wij dan heel wat duurder uit ondanks zijn belastingvrije toelagen”.Even zweeg Japie en spoedde zich daarna naar de tap. “  Het zou er wel wat spannender op worden Japie, want als wij Amerika achterna gaan kun je de ME al vast gaan voorbereiden. In Amerika hebben ze nu de Nationale Garde al in opperste staat van paraatheid  gesteld. Moet je toch mooi niet aan denken dat wij onze vrijheid op deze manier moeten verdedigen,”vervolgde Harms. Wapse,als verstokt republikein, zat wat sombertjes voor zich uit te koekeloeren. “Komaan man, maak je niet druk, kies jij hier wie je kiezen wilt. Deze democratie is zo geweldig dat wij nu een zwikkie bestuurders hebben die het stuurwiel nog niet hebben uitgevonden. Of het hier nog goed komt?” Even zweeg Harms.  Schele Japie keek nu nog meer bezorgd. Politiek geharrewar leidde meestal tot veel geleuter maar weinig gelurk uit zijn voorraadkas. “ Nou nou, mannen,rustig aan. Niet te verhit worden. De gekkigheid van Amerika, daar zijn wij Hollanders bij de volgende verkiezingen man, nog niet aan toe. Ik dacht dat wij het slechte weer niet kunnen tegenhouden, die klimaatcrises is nu eenmaal overal, maar die verkiezingsorkanenziekelijke typetjes uit Amerika? Dat zwikkie in Den Haag is niet veel bijzonders, mee eens, wat zeg ik, helemaal mee eens, maar zelfs dat is honderd keer beter dan die schreeuwlelijk uit Texas, die dame uit Washington of wat dan ook. Zelfs ons kiessysteem: kon zat slechter.  Weet je, bij de volgende verkiezingen gaan wij massaal stemmen op Willempie, Geert , Sophie of Bontebal, zonder op de man te spelen, we Bikkeren misschien wat af, zetten Dijk aan de Dijk, van mijn part Timmer je als een Timmerman(s) er op los, maar we gaan rustig en kunnen stil en vreedzaam  in alle vrijheid naar ons stembureau. Zonder gewapende bewakers. En die uitslag? Ons volkje kiest. En we weten nu wat er van is geworden.” Japie zweeg. Zijn “preek maakte indruk”.

“Kom Japie, schenk maar troostwater. Want onze volks(e) vertegenbwoordigers in Den Haag (let op bij die Hollanders!!!) is het in ieder geval ook om te janken”.   Zo viel Harms Japie in de rede. Dat liet Japie zich niet ontnemen. Bang voor teveel gekissebis over politiek want dat liep meestal slecht af voor zijn omzet. De glazen werden gevuld.

Het glas werd geheven.” Op de verkiezingen in ons kikkerland! Proost mannen. Vergenoegd lurkten de mannen aan hun glas, stiefelden gezamenlijk naar het toilet, deden een plas en de wereld bleef verdeeld en dolend achter, zoals het was.

Nunspeet, 5/11/24

“Kijk eens aan, Harms is weer eens aan de wandel geweest.” Wapse schud zijn grijze haardos en kijkt met een schuin oog naar Schele Japie.  Nou is Schele Japie wel scheel, maar in een of andere ooghoek, bij Japie weet je natuurlijk nooit welke, hij had wel door dat Wapse toch wilde weten of hij wel luisterde. Japie had een tweede natuur als het om wonderlijke typetjes ging. Wapse was zeker geen uitzondering op al die gasten.” Ja Wapse, dat zal vast. Hoe kom je daar bij?”

Beetje verrast was Wapse  wel. “Zo dus je hoorde wat ik zei?” “Zeker Wapse. Zoals je weet is interesse voor elk medemens mijn handelsmerk. Harms, zo zei  je, hij was aan de wandel geweest. Hoe weet jij dat? “

“Nou Japie, Harms, hoe zal ik het zeggen,  zat een beetje “hemels” op een bankje voor zich uit te koekeloeren. Ergens kreeg ik het gevoel dat hij barstensvol zat met nostalgie. Hij keek verheven met ja, een peinzende blik of zo. Toen ik hem daarop aansprak begon er werkelijk waar, Japie, een waterval. Hij bazelde iets over een Lindenburg en Doornspijk. Ook begon hij dat hij eindelijk eens iemand ontmoet had die echt geïnteresseerd was in zijn geboortedorp. Blijkbaar had hij met man en vrouw erg prettig geconverseerd. De schoonheid van de Klarenbeek, de historie van het landgoed, de Lindenburg en de verschrikkelijke realiteit van een  mens die daar omkwam ,  het is allemaal in het gesprek langs gekomen zo zei hij. Laat die man ook nog eens zoon zijn van hetzelfde soort als zijn vader, kortom Harms was blijkbaar in zijn sas. En het was geen eens geweldig weer zo zei hij tegen mij, maar weet  je Japie, bij Harms is het eigenlijk altijd wel geweldig weer. En blijkbaar was zijn geboortegrond er eentje die hem met blijdschap vervulde. Ach in de korte ontmoeting had hij helemaal zijn jeugd in het gesprek kunnen vertellen. Waar hij had geschaatst, en iemand uit de blubber had kunnen trekken. De modderschuit van zijn buurman en de plekjes waar hij toen al in de vrije natuur kon gaan kamperen.  Ja, zo zei hij tegen mij, afgezien van zeer vreemde gekke plannen om de rust in dat deel van het dorp te voorzien van een nieuw kerkgebouw, die plek, die omgeving het  was echt geweldig. “

“Nou Wapse, ik denk dat het tijd wordt voor een bak bruine bonensap. Zullen wij er vandaag maar een lekker Fries plakje suikerbrood bij doen?”  Natuurlijk liet zuinige Wapse zich dat niet door zijn vingers glippen. De dampende koffie, het plakje suikerbrood, de mannen zwegen. Bijna was het perfect. Maar alleen Harms ontbrak.

Verder weg op de Veluwe zat Harms achter zijn laptop te prutsen. Er moesten wat plaatjes van Doornspijk, verleden in beeld, worden verzonden . Kreunend zat Harms te hakkelen achter zijn digitale verbinding met de wereld. Was ik maar in de Friese wouden” , mummelde hij. “Moest ik weer zo nodig mensen enthousiasmeren over Doornspijk, de Klarenbeek, de Vuurdoorn?” Een glimlach ontsproot aan zijn grijzer worden snuitwerk. “t Is goed zo, beter blije mensen dan mopperaars. En er waren er twee best wel gelukkig over die ontmoeting”.  Even nam Harms afstand.

Nog eens rukte hij de ontmoeting voor zijn geest. Toen schoot het door hem heen dat de plek voor een toekomstige kerk toch niet op dat eilandje van de ter ziele gegane muziektent zou worden gerealiseerd. Ineens werd het humeur van Harms op onweer getrokken, “Ze zouwe toch niet…” Harms schudde zijn wijze hoofd. Belachelijk. Maar ja die plannen… Enfin…

“  Ja, schreef zijn gesprekspartner,  Harms bekeek het nog eens op de wonderlijke digitale verbintenis ,  “Leuk u gesproken te hebben en alvast dank voor de titel en informatie, groeten Marc”.  

Als zonlicht over zijn gezicht zo sloot Harms het verhaal maar af. Met plaatjes, toch wel.

 “t Was echt wederzijds mensen”. Nog eenmaal keek Harms op van zijn scherm. Tja, ook zijn geboortehuis stond erop. En dan kan ik dit ook afsluiten. Mooi stil die Klarenbeek. En die nieuwe mensen?Pfft, die wonen daar toch effe mooi in “zijn” dorp met de klare beek.

Nunspeet, 30 oktober 2024