De beslommeringen van een ligfietsende levensgenieter

Auteur: Sjaak de Stiefelaar Pagina 50 van 95

Elke dag een dagje ouder. Elke dag hoop ik een stukje wijzer te worden. En elke dag iets minder eigenwijs(zer).

Vragen staat toch vrij?

Er zijn vrienden die je zo af en zo toe eens iets toestoppen.

Vadertje staat stopt ons nog niet zoveel toe, maar dit vadertje zit. Met de handen in de stoppels van de baard. Verwoed tracht ik een vraag onder woorden te brengen. Het antwoord moet pennen in beweging zetten.  Zeker, ook de stoppels van het veld kunnen je dan een aardig eindje zoet houden, maar neen, zoethout is het niet.

Raadsels.  Die kunnen je bezig houden. En vrienden die je soms zomaar even een raadselachtige vraag stellen. “Weet jij wat…”. Nou, ik ga niemand over de hekel halen, maar…

Er zijn van die vrienden die dan woorden onder je aandacht  brengen met de vraag of je weet waar “Abraham de mosterd vandaan haalde”. Nou, in de tijd dat ik nog achter de boerenkoolstronken zat te peinzen wat het leven me zou brengen,  kreeg het idée om ook eens een algemeen raadseltje op te stellen. Want wat is nu het leven zonder raadsels?

Zeker, bijbels gezien werden er ook wel eens bijzondere raadsels gesteld. En als je dan het antwoord niet wist, wisten ze het wel. Maar goed, zonder allerlei woedende gevolgen, zoals bij Simsom bijvoorbeeld, is het toch ook wel aardig om nu eens spinnend als een kat de navolgende vraagstoot te plaatsen (en een antwoord ook binnen de huwelijkstermijn is bijbels gezien natuurlijk correct (ook al is hier geen sprake van een huwelijk):

Hoe heet  het vlechten van rijshout, samengesteld van wiepen met de aardeinden naar buiten en de bleeseinden naar binnen?

Hierbij moet natuurlijk worden aangegeven wat een “blees” of “bleeseinde” is, “aardeind” en “wiep”.  Ik verwacht wel een antwoord vanaf het Oosterheem. Immers de wijzen komen uit het  Oosten. Spinnend in mijn mandje, knorrend van genoegen, wacht ik de reactie af. En laat ik het belonen met een mooi biertje als het antwoord verantwoord voldoet aan de normen die gelden voor waterstaatstermen. Ik verklap er alvast bij, dat het antwoord bestaat uit één woord, van het aantal letters dat ook in deze gehele tekst verborgen zit.

Dat biertje is er natuurlijk alleen voor de bewoner van Ootserheem, want anders ben ik straks een paar kratten kwijt en dat kan deze Karel niet trekken.

é
LATIN SMALL LETTER E WITH ACUTE
Unicode: U+00E9, UTF-8: C3 A9

Vuile sluipmoordenaar.

Eindelijk. Een pittige dag. Moe en heit zijn ineens zomaar op bezoek. Noch moe noch heit zijn helaas meer onder ons, anders zou ik het ze kunnen vertellen. Maar goed, zit je daar. En dan komt Nico weer eens aanwaaien. De rotzak. Zou hem eigenlijk gewoon bij de keel moeten grijpen, heel langzaam maar ook heel zeker zijn strot  moeten dichtdrukken voordat hij mij bij de strot had.

Maar, helaas. Ik was “not aware” on that moment.

En ja, ik ging Nico niet te lijf, maar liet hem binnen.  Achter de gordijnen zat Tine zich te verkneukelen. Rotwijf. Had zo gedacht, dat ik ze allebei met kop en kont uit het ouderlijk huis had gedonderd. Bleek dat ze stiekem op een hoekje hun moment van “de waarheid” hadden gekozen om hun lusten te kunnen botvieren. Ik ging waarachtig, zelfs na zoveel jaar, bijna over mijn nek. Vuile sluipmoordenaar. Hoop dat ik hem bij de kladden kan grijpen.

Afbeelding 1Ik had eerst de post moeten lezen. Let ook nooit op als er iets belangrijk is.

Van de bewakingsdienst kreeg ik de volgende tips:

  1. Start by becoming aware.
  2. Don’t act.
  3. Lett it pass.
  4. Beat the rationalizations.

Nou. Daar zat ik. Ik “flikker Tine” de deur uit. Nico is al voor gegaan. En nu maar hopen dat ik geen bezoek krijg van Maccy van Donald. Want Dia en Bet Is, kunnen hier beslist geen goedkeuring aan geven. ’t Is weer klassiek. Ook om dit hoekje kan Maccy haar “kop” opsteken. Aan dat moment wens ik geen voeding te geven. Ik ga wandelen en : zingen van een pot je met…

Afbeelding……....wordt vervolgd: zie “blijf lezen”

Ongewenste vreemdelingen

Hare Majesteit ex Koningin Juliana citerend: “Zo juist, zo juist…””.

Hilarisch geschreeuw alom.

Edoch, bij het citaat kom ik niet verder dan: “Zo juist”. Zo. Juist. Ik heb zojuist besloten  dat Nico en Tine tot ongewenste vreemdelingen worden verklaard.

Picture 7

Bezwaren tegen hun teer en handel kunnen worden ingediend bij de minister van financiën, Leers-ongewenste vreemdelingen moeten het land uit, economische zaken (kunnen inmiddels opnieuw over gaan tot uitmelken van het gepeupel wegens daling van de belastingopbrengsten) en volksgezondheid. In principe blijven we weer langer leven. De kosten van de volksgezondheid lopen recht evenredig omhoog….

Tot de dood ons scheidt.

Bedroefd keek hij hem aan. “Ach, voor het eerst hier?” Zijn gezicht straalde. Wat een open blik, vol vertrouwen keek hij naar zijn dof staande snuffertje.

“Ja, meneer, ik wil, ik zoek..” Hij struikelde van enthousiasme over zijn woorden. Natuurlijk, op jacht naar hen die hem waren voorgegaan. “Zo,” zei hij, “ik wil u graag van dienst zijn”. Daar kunt u uw jas ophangen, en oh ja, wilt u uw telefoon uitzetten? En, de koffie of thee zelfs chocolade  is gratis, nog wel, en dan mag u die daar gebruiken. Die mag niet mee de studiezaal in, begrijpt U? Het zou zo jammer zijn als de koffie over de prachtige historische stukken gaan. En nee, geen tassen natuurlijk.”

“Ja, maar, ik wil alleen maar even Jan van Marie opzoeken. Hij was getrouwd met de dochter van de zuster van mijn betovergrootmoeder en ze moet ergens omstreek 1800 zijn geboren. In Waarder, meen ik, maar het kan ook wel wezen…”. Opnieuw werd een meewarige blik naar die nieuwe gast gezonden. De ogen verharden. Zeker, weer zo’n gast die weer denkt dat alles zo eenvoudig is in het leven. Even dit en even dat. “Meneer, even is een moment dat hier niet werd vastgelegd. Het gaat hier over levens. En hun geschiedenis. De woonomstandigheden, de plaats, wellicht een boerderij, een molen of…”

Dovemansoren. Daar had de gast “geen tijd voor”.

De medewerker was echter onverbiddelijk. Jas uit, telefoon uit, geen tassen noch jassen zijn toegestaan in de studiezaal.  “Tjonge, meneer, dat de koffie nog gratis is. ’t Is geweldig !” Wat een service!”

De inschrijfprocedure werd eenvoudig in werking gezet. De gast kreeg een bezoekerskaart uitgereikt. En als een dolle speurde hij langs de boekenrekken met allerlei bestanden. Dtb’s van Woerden, Zegveld, Waarder, Bodegraven, Reeuwijk, de bezoeker wilde ze allemaal en allemaal gelijktijdig op zijn tafel neerkieperen.  Hulpvaardig en aardig zoals de studiezaalmedewerker betaamt werd gevraagd of “meneer enige hulp nodig had om wegwijs te worden in de hoeveelheid voorhanden materiaal”. Nou dat had meneer niet nodig, hij redde zich prima.

Gniffelend zeeg de ambtenaar weer neer op zijn zetel. Ik zag hem denken: “ach arme ziel, ernstig ziek”. Een collega-ambtenaar kwam binnen. Aflossing van de wacht. Een blik van verstandhouding: ernstig ziek. Beiden spraken zonder tegen elkaar wat te zeggen:  Genealogenvirus. Je raakt er nooit meer van verlost.

Tot de dood ons scheidt.

Pagina 50 van 95

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén