De boeken vliegen soms om de oren. Oorverdovend werkt de koptelefoon. Dat is pas schakelen! Neen, geen scheurijzer, maar programma’s op een mac. Werk ik normaliter met safari, nu geeft firefox me de mogelijkheid gelijktijdig te werken naar uitzendingen via You Tube en kan ik hier overschakelen naar het geschrevene. Geen Willy Jeep. Geen Renault Kangoo of ander voertuig, maar het voertuig van de muziek kan mij brengen in de hoogste versnelling. Onder het ronkend geweld van Joh.Propitius naar de eenzame fietser. Zo iets.Als dat geen schakelen is!
We kennen elkaar niet. We schrijven elkaar met een grote regelmaat. We buigen naar links en naar rechts en hebben achting voor elkaar.
Het rare is dat wat ons bindt ons plaatst op voet van waardering naar elkaar toe. Net of je elkaar al jaren kent. Kenbaar in dat soort situaties is, dat je met elkaar stukken deelt die je met niemand anders deelde. Ik word deelachtig gemaakt met de leef en denkwereld van een plaatselijk historicus en het blijkt me terecht hier even de loftrompet te steken over zijn bereidheid tot het delen van zijn kennis.
Ik geef geen prijzen. Ik deel in zijn genoegen. Tot genoegen.
Sta je met de bibbers voor de poort van het godshuis. Straks gaat het gebeuren. Vissers van mensen. En de netten worden uitgespreid. Het ontvangstcomité werd tijdelijk uitgebreid met een paar zangers. Alvast wat mensen welkom heten met de poortwachter van dienst. Tot uw dienst voor Uw dienst.
Aantreden met een grote groep zangers. Wordt je aangesproken of je even een –dode-Haring(h) wil vangen uit je archiefstukken. Enfin, op zo’n moment dringt amper tot je door dat je over je werk wordt geraadpleegd en beseft nauwelijks de consequentie van de vraagstelling en je zegt dus toe. Of te wel: je hapt.
Bitter is de nasmaak. Tijdens het zingen vliegt je de haring bijna door de strot. Nou geeft dat op zich niets, want haring smeert de keel. En dat is goed voor zingen. En hoewel ik dan geen voorzanger van beroep ben, schoot me vandaag die haring plotseling in het verkeerde keelgat. Bleek al dat er onderzoek naar die specifieke Haringh was gedaan. Heb ik daar mijn geestelijke rust voor onderbroken en bijna mijn nachtrust achter de pc voor opgeofferd. Dus tweemaal vissen in dezelfde vijver ofwel de Doggersbank van het archiefwezen!.
De eerste visser is een meester visser. Blijkt dat ik dezelfde “vangst” ook op mijn lijstje van gegevens had gezet. Dat troost me dan weer wel. Maar dat ik ook in diezelfde vijver moest vissen naar diezelfde Haring(h) is mij toch te bar. De vraagsteller moet zijn vraag maar bij het Hof van Holland deponeren, of te wel: daar zijn lijntje uitgooien. Ik pas er nu voor.
Ik ga niet meer op haringvangst. Teveel haring doet braken. En ik……
Een kennis van me schreef een heerlijk artikeltje over het “doe effe normaal man” gebeuren. Top vijf van zijn ergernis is volgens mij het gegeven dat hij als bijna bejaarde man nogal eens- onterecht natuurlijk- wordt aangesproken met “je, jij en jou”. ’t Is inderdaad soms van deze tijd. Dat tenen daarmee soms te ver zijn uitgeschoten onder de voeten van de ander is dan ook niet te voorkomen. Voorkomend is onze lieve jeugd niet- altijd. Maar ik vlij mij met de gedachte dat ze mij op het voetstuk der jeugdigen plaatsen als ik wordt aangesproken met “je”.
Kortom, hoe staan we in het leven? Dat we bijna niet meer normale omgangsvormen hebben, hebben we deels aan ons zelf te wijten. Ergerlijke waarheden zijn dit als we ons zelf die spiegel voorhouden. Schreeuwlelijken krijgen een platform op kosten van de belasting betaler! Dat is denk ik iets waarvan ik nu zeg: doe effe normaal man! De grootste schreeuwer uit het Noorden des lands heeft zo eens een de week de mogelijkheid om zijn top 5 van ergernissen luidkeels te verkondigen op het net. En krijgt daar vermoedelijk meer dan dik voor betaald. En inderdaad heeft hij rake typeringen, zeker ook als het gaat om het verkeerde taalgebruik door andere media. Voorlezers, verkondigers op het scherm, leden van het kabinet, kortom, wie in het vizier verschijnt van de schreeuwer uit het noorden, krijgt er van langs. Zo beland hij bij mij op de top van ergernissen. Doe eens normaal ( met die) man. Mijn ergernis is dat ik er nog naar kijk ook. En zo geef ik hem zijn platform.
Ik ga normaal doen. Als die weer op tv verschijnt dan? Draai ik de knop om.