Categorie: Harms Pagina 38 van 70

Belevenissen van Harms en Wapse.

Harms en de gevallen vrouw

Op 8 september 2012

“Machtig, man, wat zie jij bleek…’. Wapse keek bezorgd naar zijn vriend Harms.

Wapse zweeg. Kijk die Harms nou toch. Bleek en weggetrokken. Een hartslag van wel 180 en nahijgend zat hij gewoon op een stoel. Maar zeker was, dat Harms even wat had te verstouwen. “ Ja, mien jong, ’t is me wel weer het avondje”. En opnieuw was het gehijg te horen, de pipsigheid waarneembaar en de dikke trilling van de armen voelbaar door het dikke tafelblad. “ Geef me d’r maar een doe die Wapse d’r ook maar een”.

Het was al aardig druk in het kroegje om de buurt. De Gulle Gaper had al heel wat klanten, maar Harms en Wapse zaten mooi in een hoekje wat verder weg van de drukte.

Harms was nog steeds wat bleekjes. Nipte aan zijn gerstenat. Harms en Wapse. “Wat hebbie nou, man?’ ’t Lijkt wel of je regelrechts …Een grijns verscheen op de snuit van Harms en Wapse begon heel voorzichtig zijn gespannen nieuwsgierigheid tussen zijn lippen te laten ontsnappen. “t Lijkt wel of je Wilders tegen het lijf bent gelopen, ben je zo geschrokken?” De extra belangstelling was Harms niet ontgaan. Die Wapse was echt een nieuwsgierig baasje. Dat wist Harms maar al te goed. Maar vaak was hij ook een zeer betrokken vriend. Hij gniffelde , hij zou die Wapse wel even laten zweten.

“ja, man, steek jij die pijp nog maar eens op. Voor mij was vanavond een gevallen vrouw bijna mijn Waterloo’. ‘Heftig slikt en verslikt Wapse zich in zijn gerstenat. ‘Wat zeg je me nou? Een gevallen vrouw?” Wapse kon bijna niet meer uit zijn woorden komen. Harms zweeg. De spanning werd al voelbaar in de hele kroeg. Iedereen werd stil. Wat had die Harms nou toch? Schele Japie keek of dat de hele omzet in een keer door de goot werd gekieperd. De glazen werden niet meer beroerd. Harms zweeg. Knikte, kreeg weer kleur, ook al door de aandacht en iedereen hing nu aan zijn lippen. ‘Ja, een gevallen vrouw, Wapse. Ik heb mij bijna te barsten gereden, was nog vele malen sneller dan welke ambulance ook, zat binnen de 200 meter op 150 per uur door het dorp, scheurde de stenen uit de straten, want…..?

“Japie, hebt u nog een bakkie voor me?”. De anticlimax . Kopje koffie…’t kon bijna niet erger. Het geroezemoes nam toe. Wat had die gekke Harms nu toch? Wie scheurt diep in de avond ineens binnen de 200 meter met 150 door het dorp? Wat mankeert die scheurende Harms nu toch?

Schele Japie bracht met een snelheid van tegen de 130 km per uur een kop koffie. Harms nipte. Harms keek. Toen kwam uiteindelijk het hoge woord eruit. “Mensen, we werden gebeld. Dat ging als volgt: “Met Marie, dag Harms, ik ben gevallen….tuut tuuut tuuuut……Als een gek vloog ik in de auto, kom bij haar huis en? Nobody. Nobody…Me helemaal kapot geschrokken…..

Blijkt de telefoonverbinding te zijn verbroken. Maar betrokkene was elders van haar stoel gekieperd en moest voor een activiteit alleen maar even vervangen te worden door vrouwe Harms in de dienst van morgen in huize De Waterbak. ’t Was bijna niks maar ook niks om zo knetterhard te scheuren. ‘ k Ben me wel het lapl..geschrokken, snap je…en nu Japie: rondje voor de zaak..

Geestig? Of stekelig?

Door Sjaak de Stiefelaar

Op 6 juni 2012

In Harms

“Kijk nou toch”, mompelde Wapse. ‘Daar hebben we warempel onze Harms”. Wapse lurkte eens even heftig aan zijn pijpje.

Wapse zat al weer een klein uurtje op een bankje in de velden van het Groene Hart. Hij hoopte dat hij ergens kon ontdekken waar die Harms altijd bivakkeerde. Ach, ’t Groene Hart was wel aardig op sommige stukjes. Dat was voor Wapse wel duidelijk. Veel gruwelijke herrie, maar ook mooie vergezichten waren het deel voor de mensheid. En zeker, er waren en zijn best mooie Hollandse plekjes. ’t Kon natuurlijk niet tippen aan de groene en grazige weiden van Friesland, maar voor een natuurmens als Wapse viel het- op onderdelen – niet tegen. En dan zomaar uit het niets een ligfietsscheurder die verdacht veel op Harms leek. En niet alleen leek, hij was het ook. Nog nawalmend van zijn tabakslurkertje leuterde Wapse zowaar een beetje in zichzelf.

Lees meer

Twitteren

Door Sjaak de Stiefelaar

Op 6 juni 2012

In Harms, het vrije woord

Ik zit niet langs de Amstel.,maar aan de oevers van de Leidse Rijn. Digitale wondertjes onder handbereik. Overpeins de overwegingen van ds. van Amstel en van twitterende kwebbelaars. Boze geesten in de lucht? Ineens werd ik uit de overpeinzingen losgetwitterd. Er zijn ook twitterdominees!. Ik ken wel kwetterende dominees. Ook dominees die net spraakwatervallen waren. Verdiept in twitterdominees had ik niet. Sommigen gaan aan de haal met de modernste wapenrusting om Gods Woord te verkondigen. Of toch niet? Laat ik het vooral maar bij mijn krantje houden. Het is wat Nederlands. En het is “dagbladerig”. Valt mij oog ineens op: “geloof nooit een dominee”. Kijk, daar kan geen twitter tegen op. Die blijf ik onthouden. En ik onthoud me van getwitter.

Ik lees de krant. En soms volg ik bekende en minder bekende dominee-twitteraars. Raar, maar waar.

(Grappig eigenlijk, volgens mij 139 woorden zonder deze toevoeging)

Het gouden kalf.

Door Sjaak de Stiefelaar

Op 25 april 2012

In Harms, Harms

‘t Jonge, Harms, wat kun jij sip zitten te kijken’. Wapse was er gewoon verbaasd van. Dat kon je zo aan zijn stem horen. En hoewel het redelijk stil was in café de Gulle Gaper, was de verbazing in de stem van Wapse duidelijk hoorbaar.

Harms zuchtte maar eens. Hij was natuurlijk ook echt depri, zoals ze dat tegenwoordig noemen. ‘Geef mij maar een bakkie troost, Japie, en geef Wapse ook maar een’. Och, zo beroerd gingen de mannen nu ook weer niet met elkaar om. Ze dronken hun koffie. Ze snoven hun koffie geurtjes, ze zwegen hun woorden.

Schele japie zag wel dat er ook wel wat aan scheelde. Harms was duidelijk niet in een best humeur. Gek eigenlijk, want hij kon redelijk snel weer inzien dat een glas halfvol was en nooit half leeg. Japie schudde een beetje verbaasd zijn hoofd. Neen, zo kende hij Harms niet. ‘Kan ik je misschien helpen ergens mee?’ vroeg Wapse. Harms hield zijn hoofd eens scheef. ‘Ach weet je Wapse, Krijn heeft mij een poets gebakken. Ik kan wel tegen een geintje hoor, maar in dit geval vind ik dat Krijn het wel een beetje erg heeft gemaakt. Kijk, Krijn ken ik al wat langer en is tot veel in staat, dat moet ik ook wel zeggem, maar soms is het zo’n… nou ja, laat maar’. ‘Komaan, ik moet effe naar de doos, en Japie, doe dan maar even een gerstenatje, ja, ook voor Wapse’. Harms was kennelijk al weer over zijn droeve bui heen.

Japie kwam aangescharreld met zijn dienblad. Beide heren keken elkaar eens aan. ‘Proost, zei Wapse. ‘Ja, drinke ze maar,’ zei Harms. Weer zwegen ze. ‘Wat heb je nu toch met die Krijn, man, ik dacht dat jullie mekaar wel lagen?”. Wapse werd er en beetje ongeduldig van. ‘Nou, jong, ik kreeg dit mailtje van hem”, zei Harms. Hij greep in zijn binnenzak en liet het volgende mailtje zien:

Ja Harms, Krijn even op de vingers tikken, nou je krijgt een tik terug hoor.

Wat ik nu in het cafe van schele Japie aan de bar hoorde nou, ik wil daar de zeg man niet van wezen.

Maar dat Harms een goed schrijver is daar zijn waren we het allen over eens , en dat hij naar het boekenbal was uitgenodigd , dat konden zijn vrienden ook nog wel hebben.

Zo zijn ze ook weer, maar om in een overmoedige bui de fiets uit balorigheid over de brug gooien, toen hij naar huis ging, dat kan niet Harms.

Dan doe je net als Rijk de Gooyer met zijn gouden kalf.

Wimpje van zwarte Anneke was er danig van in de war toen hij dit zag gebeuren.

Ja Ja, hoe nu verder met je fietsje? of doen we net of we nergens van afweten?

Groeten Krijn van Ostende.

En weet je, hij deed er ook een foto bij, kijk maar…..

Fluks drapeerde Harms het mailtje weer in zijn binnenzak..

Lees meer