Pieter Hoeksma

De beslommeringen van een ligfietsende levensgenieter

Doordenkertjes: 6. Diepgang

Diepgang.

Wandelend over de akker met doden.
Bijgezet in vroeger tijden. Slaat dan de schrik om het hart?
Ach, soms geeft het ook een rustgevend gevoel. Zeker als ik dwaal over de dodenakkers in de Friese dorpjes. Op zoek naar herkenningspunten van oudvaders en oudmoeders. Dan bekijk ik vele vele grafschriften.
Ook voor genealogisch onderzoek zijn kerkhoven een bron van inspiratie.
Een bron van onderzoek die je soms verrassend stil zet op momenten van bezoek.
Zo stond ik in Rottevalle bij de Ned. Hervormde kerk. Op zoek naar herkenning.
Tja, veel namen met herkenbare uitgangen. Maar mijn achternaam stond er niet bij.
Eigenlijk opmerkelijk als je bedenkt dat velen van het voorgeslacht daar vlak bij uit de buurt vandaan kwamen.
Zo staat een mens soms wel eens stil en laat de teksten en namen voor zijn geestesoog rollen als de namen op de aftiteling van een film. Geestig zijn soms de opmerkingen die kruis en steen bedekken. Sommigen geven echter aanleiding tot nadere overpeinzing.
Maar er zijn van die momenten dat je geheel vergeet waar je naar op zoek bent.
Zo’n moment geeft diepgang in het proces van “wie is daar begraven�. Vaak zijn teksten toch een allesomvattend getuigenis van iemands leven.
Daar sta je dan stil bij een zerk. Met een opschrift zoals deze:

“Ik geloof dat de wormen gehoorgangen graven naar het geluid van Uw komst�.

Gebeiteld op een kruis, gehouwen in een steen. Zoals het er stond staat het. De naam van de gelovige is mij geheel door de wonderlijke tekst ontschoten.
Kon dit zo? Was deze man een peinzer in zijn leven? Heeft hij zelf hierover zo nagedacht?
Of hebben anderen deze tekst op hem van toepassing verklaard?

Op zoek naar geluid omdat hij wellicht doof was?
Verlangend naar Zijn komst?

Ik stond er bij. Ik keek er naar.
Ik was verwonderd.
Is was verbijsterd. Wat een belijdenis.
Dit was er een met een diepe inhoud.

Doordenkertjes 5

Heel graag mag ik een beetje denken. Nu denk ik dat ik eens wil denken over de grens van het denken. Kan ik ook over de grens van het doordenken komen om over na te denken? En wat denk ik dan? Kan ik die grens eigenlijk wel bereiken? Soms vraag ik mij af of ik dan teveel of net te weinig denk. Waar ligt de grens van het denken eigenlijk? Wie weet, misschien is er een denker die mij op dit spoor verder kan helpen. Laat een bericht achter.

Doordenkertjes 4

Verklappen. Dat zou ik aan het eind van het jaar waar al die “wijsheden” uit de doordenkertjes vandaan kwamen. Nou, het is inmiddels het begin van het jaar. Veel heil en zegen en veel of weinig regen. ’t Is maar waar je behoefte aan hebt. Het jaar is inmiddels al begonnen. De tijd gaat ook net zo snel als de snelheid van het licht. Althans het licht van een jaar. Ik zal verder niet mijn licht laten schijnen over die redeneringen. Immers, ik wilde eigenlijk in die ene seconde proberen door te denken of ik die doordenkertjes zou verklappen. Nou is dat niet zo moeilijk als men denkt. Ik bezit hooguit wat eigenwijsheid, sommigen zullen dit volmondig erkennen en mij eigen wijsheid toedichten. Hoe dan ook, de wijsheden die in de doordenkertjes werden genoemd kwamen uit het boek “wijsheid van Jezus Sirach”. Er staan veel meer wijsheden in dan ik ooit kon bedenken. Er staan ook wijsheden in waar ik zo mijn ernstige bedenkingen bij heb. Dit zou echter leiden tot een lijdzaam “eigenwijsheden” bestaan en geestelijke hoogdraverij waar ik niet meer bij kan dus zal ik al die wijsheden maar kommentaarloos laten staan. Voor het nieuwe jaar kan ik u overigens best de wijsheden van Jezus Sirach aanbevelen. Het is gewoon effekes anders dan alle platvoersheid op de televeee.

einde van 2005

Met de snelheid van de tijd. Met de snelheid van het licht, de snelheid van de aardrotatie en de snelheid van 60 seconden per minuut naderen wij het einde van 2005. Ik vind het altijd weer bijzonder. Er verandert heus helemaal niks aan welke snelheid ook en toch spoed het jaar ten einde. Melancholisch als ik ben kan ik in stille verwondering kijken naar het tikken van de klok. Het schrijden van de tijd. De tijd die tussen een ieders vingers doorglipt. Je hebt van die glibbers die denken alles in de hand te hebben. Ik heb het door. De tijd hebben ze mooi niet in de hand. Da’s tenminste een zekerheid die ik heb die ik met iedereen kan delen zonder er ook maar een cent armer van te worden.
Nu is delen een bezigheid die ook aan het einde van het jaar een steeds voornamere rol speelt. Soms delen bazen nogwel eens. Onze baas niet, maar dat terzijde. Overheid is niet zo delerig, meer hebberig. Blauwe enveloppen, bekeuringen, belastingen, heffingen, heffingskortingen (ook een mooie smoes, welke ambtenaar dat bedacht heeft moest van Zalm een zalmsnip extra krijgen) want ondertussen heffen ze of het een lieve lust is. Voor de burger een last. Enfin, ze hebben natuurlijk hun centen ook nodig. Dat weet ik en zal daarover verder niet zeuren. Maar goed, om nog even over het delen te hebben, de enveloppen voor de bijdrage van het bijbelgenootschap, de zending, de bond voor inwendige zending, Dorkas, IZB, HGJB, armoedebestrijding leger des heils, rode kruis, Woord en Daad, VBOK, Interservice en weet ik wat niet meer, hun papieren uitgestoken hand bestookt de kas van ons als eerzaam burger.
Mijn gemoed woelt. Te weinig, kerk in actie, politieke partijen die zich weer opmaken voor de verkiezingen, kreupel, verlamden, ziekten en gebreken, zij allen steken hun smeekbeden niet onder stoelen noch banken. Als we eraan gaan voldoen naast alle rekeningen die gewoon ook betaald moeten worden, enfin mensen, dan kunnen we nog even. ZAL TOCH MAAR OPSLAG MOETEN VRAGEN WANT IK KAN NIET AAN DE VRAAG VOLDOEN. SLAAT ALLES als ik mijn mail open en mijn kleinzoon mij advies vraagt om een methode te vinden waarop hij zijn gewenst bedrag voor de noodzakelijke aanschaf van een legospeelgoedtuig bij elkaar kan brengen op snelle manier natuurlijk.
Juist nu mijn voornemens voor het nieuwe jaar zo snel proberen vorm en wortel te schieten. Altijd bij het kopen drie of vier vragen vooraf gaan stellen:
1. Heb ik het nodig?
2.Heb ik het echt nodig?
3. Als vraag 1 en 2 met ja beantwoord zijn, is er dan een goedkoper alternatief?
4. Als ik de drie vragen heb beantwoord, ben ik dan echt overtuigd van de noodzaak of houd ik mijzelf nog steeds voor de gek? Toch he, toch ga ik niet zomaar die voornemens aan de kant gooien.
Misschien best een aardige binnenkomer voor de nieuwe dagen die gaan komen.
Wellicht is het lichtelijk te overwegen diezelfde vragen te gaan stellen bij alle smeekbeden die ons dagelijks bereiken?
Ik ga er over na denken.

Pagina 89 van 95

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén