Ligfietsen.
Oh, dat kan een heerlijke bezigheid zijn. Totdat: gladheid zijn intrede doet. Een fenomenaal gebruik van de remmen is absoluut overbodig.Vrijdag, het was niet eens de 13e, kun je nagaan, was ik op mijn liggertje naar mijn werk gereden. Sierlijk groet ik de vele vrolijke (ahum) mensen. Weinigen zijn in staat tot het produceren van een groet. De liefde verkild. Zeker als het lekker fris weer is, de koude uit de neusgaten slaat, de bronstige herten op de Veluwe inmiddels tot de ontdekking komen dat de nachtvorst hun activiteiten benaderd met een koude deken. Het is een bijzondere gewaarwording. Liefde verkild. Ook voor een ligfietser.
Soms denk je waar begin je aan. Soms denk je er niet aan. Soms zeggen anderen: beging er aan. Maar waar ben ik aan begonnen?
De aanleiding om met dit gebeuren te beginnen ligt in een oud stukje correspondentie over: an me’n zole…
Mijn zoon zei vervolgens: tjonge, je moet gewoon een eigen weblog beginnen. Enfin, dat is dus nu het gevolg van:
“An me zole”
Soms komen er wat vragen op een mens af. Wat is nu weer stokstruinen? Nou, gewoon een andere beschrijving voor Nordic Walking.
Natuurlijk kennen we de kunst van vertalen en kunnen het dan ook in gewoon Nederlands zeggen: Noors Wandelen. Naast het woord stokstruinen ben ik ook al het woord “Latkuieren” tegen gekomen. Enfin, strompel maar lekker verder….
Lees ik daar op een pagina op nordic walking dat er een groep “koplopers” zijn. De foto’s moeten ons duidelijk maken dat zij dus voorop lopen. Stoer natuurlijk.
Natuurlijk.
En maar goed ook. Als er geen achterblijvers zijn zijn er ook geen koplopers. Dus?
Koplopers danken hun bestaan aan de ACHTERBLIJVERS.