Pieter Hoeksma – Pagina 65 – De beslommeringen van een ligfietsende levensgenieter

plooisleurhutcaravanbakje

Op 16 april 2009

Vandaag is de rust weer teruggekeerd. De plooisleurhutcaravanbak staat voorlopig weer even in de stalling. Natuurlijk zijn er mensen onder ons die erg grote belangstelling hebben naar de eerste ervaringen. Zoals in het stukje hieronder stond, is de wagen voor het eerst even uitgeklapt op een wel heel erg winderig stukje Noord-Holland. Gewoon om te showen. Maar nu hebben we gebruik gemaakt van de faciliteiten in optima forma. Ik kan natuurlijk heel lyrisch gaan doen. Maar laat ik het simpel houden. Geweldig. Prettig om mee te rijden. Heel wat fijner dan een sleurhut. Hanteerbaar en heel snel op de plek te zetten zonder je een breuk te moeten duwen of zwaar te manouvreren. Dit kan ik met een hand. Wat lastig is ie wel om mee achteruit te rijden door de korte dissel. Het opbouwen is echt gewoon ook door ons te doen. Dus erg intelligent hoef je er niet voor te zijn. Er is dus nog hoop. Overigens is er op internet genoeg om op te bieden. Rapido Confort is comfortabel, intelligent ontwerp, te gebruiken door semi-caravanners. Ik zal alleen nog iets met de electra voor een waterpompje moeten doen, maar alles werkt verder prima. En ook waterdicht, want de eerste nacht hebben we inderdaad toch wel een beste bak hemelwater te drinken gekregen.

Opzetten: binnen tien minuten stond de bak uitgevouwen en verwachtingsvol te lonken naar een voortent. De voortent opzetten kostte ons geen moeite die noemenswaardig is. Dus zeg ik er verder ook niks over. Twee rascaravanners stonden op afstand met bewondering te koekeloeren en gaven ons na afloop een 10. En da’s meer dan dat er op mijn functiewaarderingsbedelbriefje staat. Daar krijg je het predikaataardbeving volgens de schaal van Richter nog niet mee benoemd. Dus, de wagen laat zich ook in gebruik gewoon heel goed gebruiken. Nu de directeur zelf met grote tevredenheid heeft geconstateerd dat dit ook nog eens het meeste leek op “kamperen” zeg ik het Bredero na: het kan verkeren. Voor zover ik nu beoordeel: geen verkeerde keus.

Wij stonden op De Bankenburg te Heerde. Zie www.debankenburg.nl. Ook dit is een aanrader. Foto’s? Volgen. kussens snijden in uitgevouwen toestand het keukenblok, zelf wel te installeren in vol ornaat op de blankenburg te Heerde ons ruime plekje zonsondergang

plooisleurbakje

Door Sjaak de Stiefelaar

Op 6 april 2009

In Harms, plooiwagen

: rapido vol in de wind

: interieur

Nu de Eriba een andere bestemming heeft gekregen was het over met de rust. Er zou en moest natuurlijk wat nieuws komen. Zelf wilde ik eigenlijk het liefst dan maar een vouwwagen. Kon er zelfs redelijk goedkoop aankomen. Maar ega lief wil met name juist voor het voor en najaar een dicht onderkomen. Liefst mobiel, want huisjes trekt al helemaal niet. Een avondje, een weekje, een weekendje polderen. En voila, ineens was daar een soort van: opvouwbare caravan…. Vriend Jan was in het bezit van een RAPIDO. Klonk al paradijselijk. Enfin, de stoute schoenen aan en maar eens kijken. Binnen een uur was de plooibak bereikt, uitgestald, opgezet, weggeborgen en was ik weer op de plek thuis. Binnen een uur. En opzetten ging super. Dat moet ik ook kunnen. Dus werd met een geweld van heb ik jouw daar het internet afgestruind. Was eerst de Predom D ons uiteindelijke doel, de draai werd gemaakt. Plooibaar als we zijn in de aanpassing van de wensen werd de plooisleurhutbakcaravan gevonden. Geen bod werd uitgebracht want vrouwlief moest het toch eerst ook eens bekijken. De Esterel had van mij ook al de nodige aanbiedingen in petto maar de wetenschap was wel dat die bakjes geen bakjes zijn maar bakken….

Klein maar fijn. En inmiddels werd op zaterdag 3 april al weer de zaak beklonken. En in vliegende storm opgezet. Weten meteen hoe je dat moet doen in vliegende storm. Als het wel is gaan we dit weekend de kuierlatten nemen en uitproberen. Voorlopig zullen we ons eerst beperken tot wat aanschaf van scheerlijnen ( want die er bij zaten kwamen zo uit de broeksband) en een kachel. Voor de rest ziet het er best uit. Om een indruk te krijgen vast enkele sfeerbeelden. Kortom: een Rapido comfort.

Er i ba

Door Sjaak de Stiefelaar

Op 15 maart 2009

In Harms, het vrije woord

Eriba. Verkocht. Weg. En nu onthand en druk manipulerend gedrag vertonen voor een leuke vouwwagen. Tot nu toe zijn mijn inspanningen vruchteloos. Er zal dus vermoedelijk echt een sleurbak(je) gekocht moeten worden. Voorlopig zetten we in op Kip Kompakt of een Predom D.

Wel grappig is dat mijn oldtmertje is weggetrokken door een echt oldtimertje van 42 !!! jaar oud.

Oldtimers

En nu maar hopen dat die mensen er geweldig veel plezier mee hebben. Verkopen via Speurders kan soms heel snel leiden tot verhandelen van je eigen waar. Waarschijnlijk heb ik niet goed gehandeld want de prijs is door mij niet uit onderhandeld. Ik leer het kennelijk nooit. Maar goed. Ik richt me nu op een toekomstig bakje. Wie iets weet mag me het melden. Ik sta volkomen open voor goede adviezen en ik waarschuw vast dat ik vast- zo ben ik- goede adviezen vaak in de wind sla…

Vraagteken

Door Sjaak de Stiefelaar

Op 25 februari 2009

In het vrije woord

Vandaag zou ik een foto maken van mijn collega. Ze zou gaan wandelen. Of lopen. Dat is natuurlijk al een verhaal apart. Enfin, Harmelen als carnavalhappening, dwong mij tot omleidingen. En ja hoor, dan niet meteen naar de wandelroute. Omweggetjes makend, en laverend langs de uitgedoste menigte die al behoorlijk aan het veredelde gerstenat had genipt, maakte het mij wat lastiger. Eindelijk had ik de route te pakken. En de eerste wandelaars of hoe die types ook moeten worden aangekondigd, verschenen in beeld. Ja, wat ontwaarde ik nu? Sjofele schuifelende sjokkende zwiepende zwalkende types. Vrolijke en schagrijnigkijkende schuifelaars. Zombies of juist de blik op oneindig en hun verstand op nul. De fanatieke en de verveelde. De eenvoudig voorschrijdende en de fluks stappende loper. Met stok en zonder stok. De een op zijn tandvlees, sjokkend, de ander zwiepend met beide armen die bijna uit de kom vlogen terwijl het ene been amper voor de ander kwam. Vriendelijke sjokkers op gympen of juist met hele mooie outfit.Sjofele mannetjes en vrouwtjes. Verzuurd kijkende en vrolijk fluitende stappers. Sjokkers, schuifelaars, slingeraars, strompelaars wiegelaars met wiegelbips, waggelkont de ene bil omhoog trekkend de ander slaat van links naar rechts, met strakke billen, slanke benen, kromme “poten” gespierde onderstelten, strak in de aftekende broek of juist weer niet. Krom en scheef recht of uit het lood, van alles wat. Het ratjetoe aan struiners, strompelaars krakers, zwiepers, schuivers en sjokkers, steuners en zwalkers. Maar hoe moet ik dat nu betitelen?

Ik keek mijn ogen uit. Vaak als ik naar mijn werk fiets en de trein het volkje uitspuugt kijk ik. Naar al die verschillende-vast en zeker geëvolueerde- aapachtige, homo sapiens. Hoe moet ik ze noemen?

Het blijven vraagtekens. Mijn collega? Nooit meer gezien. Die was vast allang op het “honk”. Of naar carnaval. Die gezwinde tante, type “wiegewaggel” maar wel snel, was in geen velden noch wegen te bekennen. Die houdt haar foto nog te goed. Maar wel sta ik open voor nieuwe aanduidingen van alles wat zich op twee voetjen voortbeweegt. Types die ik in zijn algemeenheid, totdat ik een beter woord van u krijg maar neetzet als: voetverzetters.