Sombere dagen voor kerst? Welneen. ’t Mag dan buiten niet al te vrolijk eruit zien, het gaat om meer. Inmiddels lijken de sneeuwvlokjes naar beneden te kieperen! Nou dan toch een klein beetje menselijke kerst. Flauwekul van de bovenste plank natuurlijk. Inderdaad, ook de vlokjes vallen van die bovenste plank. ’t Gaat echter om meer dan alleen maar een sfeertje. Laat het Licht dat gekomen is maar schijnen als licht in de wereld. Dat vergt de noodzakelijke omzetting van de menselijke knop van donker naar licht. Lichtvaardig is dat niet. Ligt ook niet in de rede. Redelijkerwijs is het wijs om die wijsheid te proberen te doorgronden. Als er voldoende licht op schijnt, schijnt het zo te zijn dat het “licht” doorbreekt. En dan is er een doorbraak in je leven. Licht valt dan de moeilijke beslissing, om die knop om te zetten Maar het is niet licht te vatten. Daarom is er ook vaak geschreven: wie het vat vatte het. En als dat in het vat zit, dan vat je het.
“Laat een oude vriend niet in de steek, want een nieuwe evenaart hem niet. Een nieuwe vriend is als jonge wijn, pas wanneer hij rijp is smaakt hij goed.”
Tja, toen zat ik toch effekes te hijgen. Rake waarheid natuurlijk. En laten we eerlijk zijn een beetje “belegen” wijn smaakt altijd lekkerder dan het snelle jonge wijntje vers van de wijnpers. Ik moest toch wel even doordenken. Hoeveel oude vrienden heb ik nog? Hoe onderhoud ik mijn contacten? Zal ik dit nu eens allemaal van stal halen? Lijkt me niet nodig. Sommige roerselen zijn niet voor Jan en Alleman. Maar het heeft me weer eens bij mijn vluchtig levenspad bepaald. En de nieuwe vrienden hoeven ook niet helemaal uit het oog te worden verloren! Welneen, die laat je dus rijpen. Kortom: het was me wel een doordenker.
Tranen wellen op. Gisteren heb ik mijn “liefje” zoals mijn zwager vroeger ook zijn fiets heeft betiteld, naar de fietsendokter gebracht. Terwijl ik dit schrijf lijken de tranen wel op te wellen als een plotseling opkomende tsunami. Geestelijk ben ik geweldig aangedaan. Neen, meneer de dokter kon slechts zeer meewarig zijn hoofd schudden.Opgegeven werd het stuur. Niets meer aan te doen. Geen chemokuur, geen pijnstillende injectie of bloedtransfusie was meer mogelijk. Opgegeven en bedankt voor de diensten. Dan maar een ander. En dus op de wachtlijst van de gezondheidszorg van de fietsenarij. Gelukkig hebben we hier geen Hogervorst die ook dit nog kan verzieken. Overigens weet je het met Brinkhorst in het kader van de liberalisering van de markt ook niet zeker. Peijs zal wel weer gewelige ideeen hebben, maar tot een verstandige promotie van het fietsverkeer is ook dit kabinet nog steeds onvoldoende in staat. Inmiddels ben ik nu zo ver dat de tranen een beetje weggeslikt zijn. Ik heb er vrede mee. Er moet nu een andere versnellingshandel komen een nieuw stuur een beetje tape een beetje lak en dus: wacht ik de offerte maar af. Kijken of deze dokter inderdaad beter te bezoeken valt dan de doktoren uit de zogenaamde gezondheidszorg. Slechts tot mijn diepe diepe spijt moet ik constateren dat ik geen, ik herhaal het maar, geen zorgverzekering had afgesloten voor deze ernstige opstipatie van mijn ligfiets. Toch eens kijken of mijn oudejaarsbaas eens aardig is geweest voor me. Of is dat weer een sigaar uit eigen doos?
Regelrecht verdrietig. Zo voel ik mij. Gekneusd in ziel en lichaam. Verdrietig omdat ik mijn fiets – opnieuw- niet kan gebruiken. De kosten zullen op deze manier de pan uitrijzen. En eigenlijk wilde ik uit gaan reizen. Da’s geheel iets anders, toch? Stuur is zwaar verbogen. Ben benieuwd of dat kan worden hersteld. De versnellingshandel lijkt me, naast een behoorlijke breuk in het omhulsel, toch ook niet meer je van het. Mijn gekneusde bottenstelsel laat nog steeds niet erg prettig vleien op mijn “zetel”. Nu zijn de verwachtingen nogal twijfelachtig over gladheid. Daarmee kan ik leven. Dan mij gewonen batavus maar van stal gehaald. Deze bukfiets heeft mij dit jaar ook al ruim 3000 kilometer vervoerd. Er gaat echter niets boven de sinner. Dus deze sinner gaat toch kijken of er mogelijkheden zijn tot herstel. Wellicht dat dan het deukje in mijn fietsersziel ook wordt uitgedeukt. Als we toch geen eindejaarsuitkering hadden? En nu maar hopen dat ook mijn baas dit leest. Ik zal zo naar bed gaan. Nog steeds een beetje ligfietsersleedverdriet…….. Zo is het.